Γράφει η Λία Ευαγγελίδου
Μου αρέσει να παίρνω το αμάξι, να βάζω μουσική και να οδηγώ. Χωρίς προορισμό, έτσι απλά να οδηγώ. Σκέφτομαι, αναθεωρώ. Περνούν από το μυαλό μου πρόσωπα, καταστάσεις, όνειρα παρατημένα, όνειρα μελλοντικά, στόχοι.
Ξέρω τι θέλω, αλλά είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί. Μιλάω εγώ για δυσκολία, που δεν μάσησα ποτέ και πουθενά. Στάθηκα βράχος επάξια σε περιπτώσεις που με τσάκισαν και επιβίωσα. Βγήκα πιο δυνατή, πιο συνειδητοποιημένη και κατανόησα ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο, ακόμα κι αυτά που δεν έγιναν.
Σταματάω στο φανάρι και κοιτάω γύρω μου με ένα βλέμμα απλανές. Οι σκέψεις μου τρέχουν.
Σκαλώνω στα όνειρα που έχω και ξέρω ότι δεν θα γίνουν πραγματικότητα. Έρχονται κι αυτές η ρημάδες οι στιγμές που λες “άδικα προσπαθώ”. Οι συνθήκες, βλέπεις. Είναι ξεκάθαρα τα πράγματα, αλλά σκέφτεσαι θετικά μέσα στην όλη αρνητικότητα που σε περιβάλλει.
Η σκέψη μου στέκεται σε αυτά που έχω, σε αυτά που κατάφερα και χαμογελάω. Μην είσαι αχάριστη, σκέφτομαι. Κάποιοι δεν έχουν ούτε τα μισά από αυτά που εσύ θεωρείς δεδομένα. Κι εκεί γαληνεύω. Είμαι ευγνώμων για τα πάντα στη ζωή μου. Από τα όμορφα πράγματα που μου έτυχαν πήρα χαρά, από τα άσχημα γέμισα εμπειρίες. Όσο για τα όνειρα που έχω, δεν θα τα παρατήσω. Γιατί η ηλικία μπορεί να κάνει ρυτίδες στο σώμα, αλλά το να παρατάς τα όνειρα σου κάνει ρυτίδες στην ψυχή. Και τη ψυχή μου τη θέλω παιδί. Και επέλεξα αυτή την ηλικία, γιατί εκεί η τρέλα μας αψηφούσε τον κίνδυνο, η θέληση εκμηδένιζε το δεν γίνεται που μας έλεγαν και η αγάπη γι’ αυτό που επιθυμούσαμε δυνάμωνε το πείσμα μας και μας όπλιζε με δύναμη να τα καταφέρουμε.
Δεν θα γεράσω την ψυχή μου ποτέ, λοιπόν, γιατί θέλω το ανέφικτο να το κάνω εφικτό. Στο δεν γίνεται που μου λένε εγώ θα αφαιρώ το δεν και θα φωνάζω γίνεται, θα προσπαθήσω να πραγματοποιήσω όσα όνειρα μπορώ. Κι αυτό θα είναι νίκη για μένα.
Κι όταν κοιτάω τον καθρέπτη μου, να μην βλέπω τις ρυτίδες στο πρόσωπο μου, αλλά να καθρεφτίζεται σε αυτό η παιδική ψυχή μου. Και τότε αυτό που θα λέω είναι πάμε μικρή μου, ξέρεις εσύ, θα τα καταφέρεις. Πάλεψε!
