Γράφει η Χριστίνα Αυγερινίδου
Λατρεύω το θόρυβο του αεροπλάνου. Για την ακρίβεια τον αχό του. Την ηχορύπανση των κινητήρων που στο άκουσμά τους ξεδιπλώνουν τη ζωή μου σαν σκηνές από ταινία. Ένα ακρόαμα αναμνήσεων πασπαλισμένων με άρωμα κηροζίνης και γεύση από κόκκους καφέ.
Μια αμαζόνα με περιβολή στα χρώματα του ουρανού και της θάλασσας, έτοιμη να καλπάσω χωρίς όρια, να φτάσω στην άκρη του σύμπαντος δίχως να φοβάμαι την ασυμμετρία του. Δίπλα μου και οι άλλες αμαζόνες, μαζί και οι κένταυροι, σαν μια γροθιά, σε ταξίδια χωρίς επιστροφές.
Το αγαπώ το αεροπλάνο.
Μέσα στην άτρακτο, στην μυρωδιά της κλεισούρας και της ανθρωπίλας, έμαθα να γράφω. Έμαθα να αφουγκράζομαι και να παρατηρώ χαρακτήρες. Να ξεδιαλύνω τα καλά βλέμματα από τα κακά, να ενισχύω την έκτη αίσθηση.
Σε κάθε απογείωση , σε κάθε ξεκόλλημα από τα επίγεια, παίρνω μαζί μου και αλήθειες. Άλλοτε μισές, άλλοτε ολόκληρες. Τις ακουμπώ στα σύννεφα για να ξορκίσω τον πόνο και τις ντύνω με το κίτρινο του ήλιου και το διάφανο του απέραντου.
Το αγαπώ το αεροπλάνο.
Γιατί μπορώ να δω τον κόσμο μέσα από τα μάτια μιας Ολύμπιας Θεάς που μου δανείζει τα φτερά της χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς ημερομηνία λήξης. Καταπίνω χιλιόμετρα με κεραυνούς και αστραπές, δεν με νοιάζει. Αρκεί που οι άνθρωποι φαντάζουν μικροσκοπικοί, διαχειρίσιμοι, άυλοι σχεδόν.
Κι εσύ εκεί, μέσα σε αυτούς..
Εκμεταλλεύομαι το μέγεθός σου και σε καθοδηγώ σαν προφητεία . Σε εκδικούμαι για τις αναμονές ή ακόμα σε συγχωρώ για τα λάθη σου. Από τη θέση αυτή όμως δεν θα σου χαρίσω ούτε σταγόνα νίκης – ποινή που δεν με διεκδίκησες….
Αγαπώ το αεροπλάνο.
Γιατί έχω το δικαίωμα να χωράω στους προορισμούς του. Βρίσκω ευρύχωρα μια θέση στους αιθέρες, μια απλωσιά όπου ξεσπάω για το χώρο που δε βρίσκω στη ζωή σου. Μια θεϊκή παραχώρηση λοιπόν το αεροπλάνο..έτσι σαν απωθημένο. Έχω τη δύναμη από εδώ να σε καταλύσω, να σε διατάξω, να σου στρογγυλέψω την σκέψη, για να μην τραυματίζει τη δική μου. Ακόμη και να σε συντρίψω μπορώ, για να κλάψω πάνω από την στάχτη σου στο τέλος κάθε πτήσης…
Πετάω.
Δεν υποχρεώνομαι να σερβίρω απαντήσεις στο “γιατί είμαι στον κόσμο μου”… κάθε φορά.
Από εδώ ψηλά αντιγράφω τα φεγγάρια και τα πατικώνω στις λευκές σελίδες του βιβλίου μου, γίνονται λέξεις από νερό και μαζί τους βλασταίνω παπαρούνες να σκεπάσω τις πληγές σου. Έτσι απλά, να ξεγελιέται το κόκκινο.
Αγοράζω παράδεισο να σε χωρέσω, να σε ελευθερώσω από τα “όχι “. Γίνομαι μάρτυρας μιας ανομολόγητης κατασκοπείας , ντύνομαι τον διττό ρόλο θύτη – θύματος.
Πετάω.
Και μπορώ να αναποδογυρίζω την κλεψύδρα της ύπαρξης ξανά και ξανά. Να σε πεθαίνω και να σε ανασταίνω στις βασανιστικές σιωπές σου. Να γίνομαι νεφέλωμα που θα σε βρέχει με χρησμούς και οδηγίες ευτυχίας. Πάχνη να σε κάνω και να διαλύομαι στο σχήμα σου.
Το αγαπώ το αεροπλάνο.
Είναι πάντα ο αμετακίνητος αντίπαλος κάθε μικρής ή μεγάλης αγάπης. Γιατί με κλέβει και με ψάχνεις. Μπορεί να μη γυρίσω ποτέ και να με αιχμαλωτίσει στον κίνδυνο της γοητείας του. Ο αδυσώπητος αντίζηλος είναι. Ο γεραρός. Ο αήττητος. Με την συμμαχία του μπορώ να σε νικήσω. Μέσα του παίρνω το μέγεθος του ιδανικού και σε συντρίβω.
Το αγαπώ το αεροπλάνο.
Γιατί έχει ψυχή. Εκεί περνώ μισή ζωή να σε κοιτώ από ψηλά και άλλη μισή να σε λατρεύω.
Ακονίζω τα σκήπτρα μου και συναρμολογώ το φιλί σου στο παζλ των χειλιών μου. Σε φτιάχνω να με ερωτεύεσαι, να με ελευθερώνεις και να ελευθερώνεσαι, να έχω τη δύναμη να πενθώ το θάνατο όταν σμίξω με τη γη.
Ξέρεις κάτι; Την σιχαίνομαι τη γη.
Γιατί δεν με αφήνει να σε ερωτεύομαι.
Τον αέρα μόνο λαχταρώ.
Γιατί εκεί κατάφερα από μακριά να σε αγαπώ.
