Γράφει η Λιάνα
Πόσες φορές στη ζωή μας δεν ήρθε μια στιγμή, που απλά θέλαμε να κλείσουμε την πόρτα πίσω μας και να χαθούμε από τα πάντα; Πόσες φορές δεν αντέξαμε, δεν παλέψαμε με τον ίδιο μας τον εαυτό για να κρατήσουμε λέξεις, απόψεις, μόνο και μόνο για να διαφυλάξουμε ισορροπίες και πρέπει; Πόσες φορές δεν αντέχαμε ούτε να σηκωθούμε απ’ το κρεβάτι, δεν αντέχαμε ούτε την καλημέρα, ούτε την καθημερινότητα κι όμως σφίξαμε τα δόντια και βάλαμε την καλύτερη μας μάσκα, χωρίς κανείς να καταλάβει, πως μέσα μας όλα είναι άνω κάτω;
Και ενώ η θύελλα εσωτερικά γκρέμιζε εικόνες, ελπίδες και όνειρα, εμείς διεκπεραιώναμε τα πάντα, παίρναμε αποφάσεις, λειτουργούσαμε μηχανικά και απροσδόκητα σωστά. Παρηγορούσαμε άλλους, συγχωρούσαμε αυτούς, που τόσο απλά μας κοροϊδέψαν και κρατούσαμε την ψυχραιμία μας τόσο εκνευριστικά, που στο τέλος της ημέρας, απλά θέλαμε να κρυφτούμε κάτω απ’ το πάπλωμα μας και να ζήσουμε στη δική μας διάσταση, ξανακάνοντας τα όλα απ’ την αρχή στη σκέψη μας, όπως όμως θα θέλαμε να είναι στην πραγματικότητα.
Πρέπει να το παραδεχτώ, η ζωή δεν ήταν και τόσο απλόχερη μαζί μου, μέχρι τώρα. Αν πω πως αυτή τη στιγμή κάνω ένα πρόχειρο ταμείο, μάλλον θα βγω πολύ μείον. Και το αστείο είναι πως εκείνες τις μικρές όμορφες στιγμές που μου χάρισε, εγώ τις ρούφηξα μέχρι την τελευταία τους στάλα. Ενώ τις πίκρες, τις απώλειες, τα χαστούκια με μια λέξη, τα δέχτηκα αδιαμαρτύρητα, σαν μια φυσιολογική συνέχεια ενός ανθρώπου που ζει και νιώθει. Όμως, ρε γαμώτο, δεν πρόλαβα να χαρώ πράγματα, που για άλλους είναι δεδομένα κι αυτό, όσο και να θες να το καλύψεις, πολλές φορές γίνεται κραυγή και μου τρυπάει το μυαλό.
Βήμα βήμα, λοιπόν, αποφάσισα να συνεχίσω τον αγώνα. Με πόδια βαριά και κουράγιο μισοτσακισμένο. Με καρδιά χιλιομπαλωμένη και μυαλό μισομπερδεμένο.
Κι όσο για κείνους, που όλα τους είναι ένα βόλεμα και με κοιτάνε γελώντας ή με οίκτο, το γνωρίζω καλά πως η ζωή επιστρέφει συμπεριφορές. Άλλωστε κι εγώ πλήρωσα οποιοδήποτε λάθος έκανα και με τιμήματα μάλιστα υπέρογκα.
Ώρες ώρες αισθάνομαι λες κι έχω χάσει ένα κομμάτι λογικής και κινούμαι σε λεπτές γραμμές, ισορροπώντας σ’ ένα σχοινί που με χωρίζει από τη σωτηρία ή την τρέλα. Κι αυτό είναι που με εξιτάρει περισσότερο. Πως στο τέλος του βρίσκεται ο αληθινός μου εαυτός, άλλη μια φορά μακριά μου. Είναι οι άμυνες που τόσα χρόνια τον δίδαξαν να αποστασιοποιείται, για να αντέχω. Απόλυτη παράνοια, μα τελικά τόσο αναγκαία.
Πόνεσα πολύ αυτή τη χρονιά. Τόσο που αν προσπαθούσα να το μετρήσω σε βήματα θα έχανα την απόσταση. Πόνεσα και άδειασα. Όχι από συναισθήματα. Άδειασα από ψυχή. Στο μέρος της έχει μείνει ένα κενό, που κάποιες μέρες γίνεται πληγή και κάποιες μέρες απλά πιστεύω πως δεν θα γεμίσει ποτέ ξανά.
Όμως αυτό που με τσακίζει, που κάθε νύχτα πέφτει σαν σίδερο στο στήθος μου, είναι που νιώθω πως δεν έχω πια να δώσω τίποτα σε κανέναν. Λες και κάθε ανάγκη επικοινωνίας, ζεστασιάς χάθηκαν μαζί με το κουράγιο μου. Μια απόλυτη μοιρολατρία, που σιχαίνομαι και φοβάμαι. Ποια, εγώ; Που ότι και να γινόταν, η φλόγα μέσα μου σιγόκαιγε και μ’ έκανε πάντα να δίνω, να διεκδικώ, να γελάω, να αισθάνομαι. Ποια, εγώ; Που έμπαινα ασπίδα στους ανθρώπους μου, για να μην πληγωθούν ποτέ. Τώρα κενή και άδεια. Άδεια και κενή.
Δεν έχω πολλά περιθώρια αντίδρασης, παρά μόνο να περιμένω. Τον αγαπημένο χρόνο να κλείσει λίγο τις πληγές. Να βρω ένα έναυσμα να ξαναρχίσω να ελπίζω, πως ίσως κάπου εκεί έξω υπάρχει η χαρά, το γέλιο ακόμα και το δάκρυ, το υγιές, το ανθρώπινο.
Μα πάνω απ’ όλα πρέπει να ξανακερδίσω την ψυχή μου και την πίστη μου. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, μεγάλα παιδιά είμαστε όλοι και γνωρίζουμε καλά πως ο άνθρωπος, που δυσκολεύεται να πιστέψει στο καλό, ο ίδιος προκαλεί τη μοίρα του. Κι εγώ πάλεψα, βρε γαμώτο, μέσα σε όλα τα λάθη που έχω κάνει και είναι αμέτρητα, να κρατάω ζωντανή τη σκέψη πως όλα μπορούν να γίνουν καλύτερα. Ειλικρινά μου λείπω….
