Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Βλέπεις κάθε μέρα έτρεχα από πίσω σου να δω τι κάνεις και που είσαι. Ήθελα να σε έχω δίπλα μου συνέχεια και σε ζήλευα όταν έβλεπα ότι κινδύνευα να σε χάσω. Τσακωνόμασταν συχνά γιατί πάλευα να κρατήσω ζωντανό όλο αυτό που είχαμε δημιουργήσει. Όμως εσύ νευρίαζες και δε με υπολόγιζες. Με θεωρούσες δεδομένη και έκανες τη ζωή σου σα να μην υπάρχω. Αυτό ήταν κάτι που με πλήγωνε όλο και πιο πολύ, μέρα με τη μέρα αλλά από την άλλη δε μπορούσα να τα παρατήσω όλα και να φύγω. Είχα επενδύσει σε σένα και πίστευα τις δικαιολογίες που ηχούσαν σα μελωδίες αγάπης στα αυτιά μου και με καθησύχαζαν συνεχίζοντας να ζω σε μια εικονική πραγματικότητα.
Πόσο όμως μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος να ζει έτσι. Από ένα σημείο και μετά καταλάβαινα ότι μου λες ψέματα όμως σε άφηνα να δω μέχρι που μπορεί να φτάσει το θράσος σου και πραγματικά δεν είχε όρια και τελειωμό, γι αυτό αποφάσισα να το βάλω εγώ. Έστω για τα μάτια του κόσμου μήπως ταρακουνηθείς με την απουσία μου. Μάταια όμως και για καιρό περίμενα να έρθεις να μου πεις ένα ¨μου έλειψες, τελικά δε μπορώ να ζήσω μακριά σου¨ και το έκανες κι εγώ η χαζή για άλλη μια φορά σε πίστεψα. Αλλά η ειρωνεία της κατάστασης είναι ότι είχες προχωρήσει τη ζωή σου με άλλη και ξαναγύρισες σε μένα για να ικανοποιήσεις τον εγωισμό σου γιατί δεν ήθελες να σε παρατάνε, ακόμα και αν έφταιγες. Δεν ήθελες ποτέ να βγαίνεις χαμένος.
Όμως φίλε μου το σενάριο που έχεις φτιάξει στο μυαλό σου να το ξεχάσεις. Το φινάλε θα το γράψω εγώ.
Αναπληρωματική δε θα γίνω για κανέναν. Ούτε κομπάρσος σε μια άλλη σχέση που έχεις ήδη κάνει.
Γι αυτό λοιπόν μωρό μου αντίο και έτσι για το γαμώτο της υπόθεσης και για την ηθική μου ικανοποίηση να ξέρεις ότι το μήνυμα που πήγε στην αγαπημένη σου από άγνωστο παραλήπτη ήμουν εγώ και δες το προειδοποιητικά και μην τολμήσεις να ξαναπαίξεις με τα συναισθήματα αυτών που έχουν την ατυχία να επιλέγουν να σε έχουν στη ζωή τους.
