Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
Κάθομαι που λέτε προχθές και σκέφτομαι να γράψω κάτι στα social media για να πω μια καλησπέρα σε φίλους και γνωστούς. Μια καλησπέρα λίγο διαφορετική από τις συνηθισμένες. Θέλω να είναι ιδιαίτερη και να δίνει ενέργεια και αισιοδοξία σε όσους έχουν μια κακή μέρα, παλεύουν με τις μαύρες σκέψεις τους, «τρώγονται με τα ρούχα τους». Ξέρετε πολλές φορές μια φράση που θα γράψεις, μια εικόνα που θα ανεβάσεις, ένα τραγούδι που κάποιος θα ακούσει μπορούν να αλλάξουν την μέρα του. Ίσως αυτός είναι και ο πιο θετικός ρόλος που έχουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στην καθημερινότητα μας, η αλυσίδα ενέργειας που δημιουργείται ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς.
Ψάχνω σε διάφορες σελίδες με αποφθέγματα και σοφά λόγια αλλά δεν βρίσκω τίποτα να με γεμίζει. Όλα είναι ερωτικά, απαισιόδοξα ή επιθετικά. Όχι εγώ δεν θέλω κάτι τέτοιο. Θέλω δυο λόγια φωτεινά, δυο λόγια ευτυχισμένα, δυο λόγια χαμογελαστά, δυο λόγια που τα διαβάζεις και γεμίζουν την ψυχή σου χαρά. Ναι, ναι αυτό θέλω. Θέλω πολλά χαμόγελα. Προσωπάκια όλων των ηλικιών να φωτίζονται όπως τα μάτια των παιδιών όταν τους δίνεις ένα γλειφιτζούρι.
Θα μου πείτε μα πως γίνεται αυτό; Ζητάς κάτι που δεν υπάρχει ή είσαι πολύ ρομαντική για να πιστεύεις ότι δυο λόγια σε ένα κινητό ή έναν υπολογιστή μπορούν να αλλάξουν την ψυχολογία κάποιου.
Μπορεί τελικά να είμαι πολύ ρομαντική αλλά αν μπορώ να κάνω έστω για ένα λεπτό κάποιον να χαμογελάσει, αξίζει τον κόπο να ψάχνω ακόμα και δέκα ώρες για τον τρόπο. Γιατί ένα χαμόγελο ενός ατόμου που αγαπάς αξίζει τα πάντα, όλα τα λεφτά του κόσμου, όλα τα λεπτά του χρόνου σου, όλη την δύναμη της ψυχής σου, όλους τους χτύπους της καρδιάς σου.
Με αυτές τις σκέψεις, το ψάξιμο μου σταματάει. Αποφασίζω ότι άλλος είναι ο καλύτερος τρόπος να φωτίσω το απόγευμα των φίλων μου με αισιοδοξία. Σηκώνομαι λοιπόν και βάζω το αγαπημένο μου τραγούδι. Χαμογελάω και τραγουδάω. Τώρα ξέρω τι πρέπει να κάνω. Φοράω το πιο φωτεινό κραγιόν μου, σκέφτομαι όλα τα υπέροχα που η ζωή μου έχει χαρίσει, την ευγνωμονώ γιαυτό, της χαμογελώ με μάτια και χείλη και πατάω το κουμπί της φωτογραφικής μηχανής του κινητού μου.
Επιτόπου η φωτογραφία ανεβαίνει στο τοίχο μου με την λεζάντα, «χαμογελάστε» ! Χωρίς φίλτρα, επεξεργασία ή δεύτερη προσπάθεια. Έτσι απλά, μια δικιά μου χαμογελαστή φωτογραφία θα καταφέρει αυτό που δεν βρήκα τις λέξεις να τους πω. Γιατί μόνο αν δεις τους ανθρώπους σου να χαμογελάνε παίρνεις δύναμη και ότι και αν σου συμβαίνει χαμογελάς και εσύ.
Δώστε και πάρτε δύναμη από τους ανθρώπους. Τους δικούς σας ανθρώπους, τους γνωστούς σας αλλά και τους ξένους. Γιατί όλοι μαζί είμαστε μια αλυσίδα που αξίζει να μοιραζόμαστε τα πάντα. Το πιο φθηνό, το πιο εύκολο, το πιο αληθινό από αυτά, είναι το χαμόγελο μας.
Μην το τσιγκουνεύεστε και μην το σαμποτάρετε!
Μοιραστείτε το!
Η δύναμη του είναι μαγική και ιερή
