Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Με είδες να κλαίω. Θυμάσαι;
Με είδες να συγχωρώ, να παραβλέπω και να κατανοώ. Να προσποιούμαι πως όλα είναι εντάξει κι αν κάποια δεν είναι τώρα, θα γίνουν στην πορεία, έλεγα. Με άκουσες να σε δικαιολογώ, να κατηγορώ εμένα και να σε ικετεύω να μείνεις.
Με άκουσες να σου λέω πως σ’ αγαπάω. Με είδες να λυγίζω. Να χάνεσαι και να χάνω τον κόσμο. Με είδες να γίνομαι κάποια άλλη.
Κάποια τόσο πολύ λυπημένη, που δεν αναγνώριζες ούτε εσύ, ούτε όμως κι εγώ.
Με είδες να διαλύομαι κι όμως συνέχισες να απομακεύνεσαι, αδιαφορώντας για τον πόνο που μου προκαλούσες.
Τότε σκεφτόμουν πόσο δυνατός είσαι! Πόσο αποφασιστικός. Κι ίσως να σε θαύμαζα και λίγο.
Χρειάστηκαν πολλοί μήνες, ώστε να καταλάβω πως δεν ήσουν τίποτα άλλο, εκτός από ένα σκληρό κι εγωπαθές ανθρωπάκι.
Ένα ανθρωπάκι βολεμένο στην ψευδαίσθηση της υπεροχής ζωής του.
Ένα ανθρωπάκι δειλό, φυγόπονο, συναισθηματικά ανάπηρο, που εγώ το πήρα απ’ το χέρι και του έδειξα πως εκεί έξω υπάρχει και μια άλλη ζωή. Μια ζωή γεμάτη έντονα συναισθήματα. Γεμάτη τραγούδια, χρώματα και μαγεία…
Μια ζωή, που ο φόβος σου δε θα σου επιτρέψει ποτέ να ζήσεις. Με είδες να σε περιμένω, ε;
Δες με και να φεύγω λοιπόν. Ναι, κι όμως μπορώ. Μπορώ και χωρίς εσένα.
Εκεί έξω υπάρχει μια ζωή γεμάτη έρωτα. Μια ζωή που αξίζει να ζήσω.
Εκεί έξω υπάρχει μια ζωή, κι ας μην υπάρχεις εσύ στη ζωή μου…
