Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Δεν λέω… καλή είναι η ισότητα κι ανεξαρτησία αλλά μη χάσουμε και το μέτρο.
Καλό είναι να παίρνεις πρωτοβουλίες και να διεκδικείς ότι σου ανήκει, αλλά ρε κορίτσι μου μην χάσουμε και τους ρόλους μας.
Ξέρω!
Έχεις κάνει αγώνες για μπορέσεις να γίνεις αυτό που είσαι σήμερα και να ξεφύγεις από την καταπίεση του παρελθόντος, και καλά έκανες, όμως αγάπη μου κάπου πρέπει να βάλεις και ένα φρένο.
Η φύση καλή μου, δημιούργησε το αρσενικό και το θηλυκό κι η φύση ξέρει τι κάνει και σπάνια κάνει λάθος. Η ζωή για να έχει ισορροπία χρειάζεται ρόλους διακριτούς κι όχι μπάχαλα κι ανακατωσούρες.
Και ξέρω ότι ίσως σε κάποια σημεία θα διαφωνήσεις μαζί μου, όμως είμαι βέβαιος ότι σε ένα σημείο θα συμφωνήσουμε απολυτά εμείς οι δυο. Στο σημείο ότι έχει χαθεί η μπάλα εντελώς. Έχουν μπερδευτεί οι ρόλοι, συμβαίνουν παρά φύση πράγματα, οι άντρες γίνονται λιγότερο άντρες κι οι γυναίκες παραπάνω τσαμπουκάδες από όσο χρειάζεται και από όσο πρέπει. Έτσι δεν είναι;
Επίσης δεν μπορείς να μην συμφωνήσεις μαζί μου και να μην δεχτείς το γεγονός ότι από αυτήν την κατάσταση βγαίνουμε χαμένοι κι οι δυο. Ούτε σε εσένα αρέσουν οι λιγότερο άντρες ούτε σε έμενα οι περισσότερο γυναίκες.
Θα πρέπει να είσαι τρελή για να θες διπλά σου έναν κακομοίρη που θα είναι στο νεροχύτη, στις κατσαρόλες και με την σφουγγαρίστρα στο χέρι όλη την ήμερα. Και σε διαβεβαιώνω ότι κανένας άντρας φυσιολογικός δεν θέλει στο πλάι του μια γυναικά με λιγότερα ή καθόλου θηλυκά στοιχειά.
Ξέρω σου λέω!
Εσύ θες ένα αρσενικό που θα σε σέβεται, που θα σε στηρίζει, θα σε καταλαβαίνει και που θα σου εμπνέει εμπιστοσύνη κι ασφάλεια. Και εγώ από την δική μου μεριά θέλω ένα θηλυκό που θα με σέβεται το ίδιο, που θα μπορώ να εμπιστευτώ και που θα μου δίνει τον ρόλο που μου πρέπει.
Εσύ δεν θες έναν άντρα σατράπη, που θα τσιλιμπουρδίζει και θα ξεφτιλίζεται πίσω από αλλά φουστάνια. Δεν θες έναν που θα στο παίζει κόκορας, που θα σε έχει κλεισμένη στο σπίτι, που δεν θα ακούει τα θέλω και τις ανάγκες σου και που θα λειτουργεί εγωιστικά και απόλυτα. Ούτε ασφαλώς έναν αξιολύπητο και άβουλο ευνουχισμένο ανθρωπάκο.
Και εγώ δεν θέλω μια γυναίκα που στην μια κουβέντα μου θα μου επιστρέφει εκατό πίσω, που θα κάνει πράγματα πίσω από την πλάτη μου αδιαφορώντας για το πως θα αντιδράσω.
Δεν θέλω μια γυναικά που θα με έχει σε δεύτερο πλάνο, μετά από τις φίλες της, την καριέρα της, την καλοπέραση της και τις βόλτες της.
Δεν θέλω μια γυναίκα που θα με συγκρίνει με το κάθε μοντέλο που είδε στην τηλεόραση και εκ των πραγμάτων θα βγαίνω χαμένος.
Δεν γουστάρω να είμαι με κάποια που δεν σηκώνει το χέρι της να τηγανίσει ένα αυγό, ούτε με κάποια που δεν ξέρει πως λειτουργεί η ηλεκτρική σκούπα.
Ξενερώνω να είμαι με κάποια που γκρινιάζει ασταμάτητα, που κατακρίνει χωρίς να ακούει, που μιλάει χωρίς πρώτα να έχει φροντίσει να μάθει και που βάζει το εγώ της πάνω από το εμείς.
Καμία γυναίκα που λες δεν είναι γοητευτική με βούρδουλα και γλώσσα ίσα με το μπόι της, κανένας άντρας δεν είναι σέξι με ποδιά και φίμωτρο. Καμιά σχέση δεν είναι βιώσιμη χωρίς σεβασμό, εμπιστοσύνη, κατανόηση κι αμοιβαίες υποχωρήσεις.
Κι επειδή η ζωή είναι έτσι και αλλιώς μια παράσταση, καμία παράσταση δεν μπορεί να παιχτεί με επιτυχία χωρίς διακριτούς και προκαθορισμένους ρόλους. Κάποιος λοιπόν θα πρέπει να είναι ο άντρας και κάποια η γυναίκα κι άντρας θα πρέπει να είναι άντρας κι γυναικά, γυναικά, αλλιώς μιλάμε για μπάχαλο.
Γι αυτό σου λέω κορίτσι μου, χαλάρωσε λίγο και εσύ, να κάνω και εγώ λίγο πίσω κι έλα να βρούμε επιτέλους τους χαμένους ρόλους μας.
Μίλα μου για να σε ακούσω χωρίς υστερίες και μαγκιές που δεν σου πάνε και δεν μου αρέσουν και άκου και έμενα τι έχω να σου πω.
Σεβάσου πρώτα εσύ αυτό που σε έκανε η φύση (γυναικά είσαι), για να μπορέσω και εγώ μετά με την σειρά μου να σε σεβαστώ.
Έλα να προσπαθήσουμε μαζί κι όχι ο κάθε ένας μόνος του προς την σωστή κατεύθυνση γιατί από αυτό το χάλι που συμβαίνει σήμερα κι οι δυο βγαίνουμε χαμένοι.
Δεν είναι δύσκολο αν ξέρουμε ποιοι ήμαστε, τι θέλουμε και που πηγαίνουμε, δεν είναι καθόλου δύσκολο αν αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και έχουμε την διάθεση να τα βρούμε.
