Όλα σκιές.
Σχήματα ασχημάτιστα και δύσπεπτα.
Αδιάφορα όλα.
Κλείνω τα μάτια με τροπο κυνικό σε όσα ταλαιπωρούν το πληθος.
Κοινωνική αποδόμηση, πετρελαική κρίση, αλλαγές στην παιδεία, περιβαλλοντική καταστροφή.
Ανούσιες συζητήσεις γενειαφόρων νεαρών γυρω από ψηφιακές τάσεις, θηλυκοί διάλογοι περί ενδυματολογικής μόδας.
Υπό ψήφιση νομοσχέδια, προσφυγικό, ανεργία, πετρελαιοκηλίδα, δολοπλοκίες, ποιος παραιτήθηκε, ποια γέννησε, ποιος ήρθε, ποιός χώρισε..
Ανέγγιχτη!
Όλα σκιές. Χωρίς περίγραμμα, χωρίς ουσία.
Ο κόσμος φρέναρε ένα καυτό μεσημέρι, σε ένα μόριο του χρόνου που το Καλοκαιρι έδινε τη θέση του στο φθινόπωρο, στον μισητό Σεπτέμβρη τον αδίστακτο.
Εκεί μου μ´αφησες να σε κοιτώ να φευγεις στο κατώφλι της Αγίας Κυριακής.
Μια άτακτη φυγή που διέγραψε χρόνια λαχτάρας και προσμονής.
Τιμώρησες τα όνειρά μας σε ευθείες παράλληλες , (εκεί εξαντλείται βλέπεις η γεωμετρική σου γνώση – δεν φταις εσύ, τόσος είσαι) και χάθηκα σε “γιατί” αναπάντητα.
Να προχωρώ χωρίς να σε αγγίζω, να μην με αγγίζεις ούτε εσύ.
Αυτό προστάζει η σαδιστική σου ενοχή· που την αφήνεις να σου ρουφήξει το οξυγόνο.
Έμεινα κατάμονη να ξηλώνω την ψυχή μου μετρώντας τυραννικά, αινίγματα και υποσχέσεις κρεμασμένα σε μια δακρυσμένη κορνίζα.
Κάθε φορά που άφηνα το χέρι μου ξέπνοο μέσα στο δικό σου , ήξερα οτι ήταν όνειρο που δήλωνε τον ερχομό μιας νέας απουσίας.
Και αυριο η ίδια ανακύκλωση. Τα περιπαικτικά πήγαινε-έλα σε ένα άνισο σεργιάνι με ελπίδες πλάνες…
Μια αλήθεια πανομοιότυπη, που φέρει την σφραγίδα σου. Αποκλειστικά δική σου. Γιατί εσύ είσαι αυτός “που θέλει αλλά δεν μπορεί” . Γιατί εσύ σκορπίζεσαι σε ενα παιδιάστκο κρυφτό με ερινύες-φαντάσματα.
Αμετακινητος στο θλιβερό μαζοχισμό σου, χρίζεις τα “όχι” σου κυβερνήτες της ζωής σου, δυστυχώς και της δικής μου ζωής αφού ποτέ δεν φευγεις από μέσα μου.
Ένα ταξίδι που άρχισε με εκτόξευση και τέλειωσε με ελευθερη πτώση και μάλιστα με αλεξίπτωτο ανάπηρο όπως ο ανδρισμός σου.
Έκλαψα σπαρακτικά με τους λυγμούς να πέφτουν στο πυρωμένο χώμα και να με χτυπά η ηχώ τους…
Και τώρα κλαίω. Κλαίω που δεν κατάλαβες.
Και αυριο θα κλαιω για το φιλί που δεν θα ξανανιώσω.
Τον ύπνο που δεν θα κοιμηθώ στην αγκαλιά σου.
Κι εσύ θα κλάψεις όμως γιατί οι καθρέφτες γίνονται προδότες, αγάπη της ζωής μου.
Κάθε χωρισμός κι ένας θάνατος.
Κάθε αποχωρισμός, μια ξεφτισμένη προσδοκία.
Κάθε “μαζί” και μια ανάσα.
Διαλέγεις.
