Γράφει η Νόνη Διολή
Τον τελευταίο καιρό γράφτηκαν τόσα πολλά για τις γυναίκες που έχουν δεχτεί σεξουαλική παρενόχληση στη δουλειά τους.
Ιστορίες κρυμμένες κάτω από τη λάμψη του Hollywood, ραμμένες κάτω από το στρίφωμα των φορεμάτων της haute couture αλλά και καταχωνιασμένες στη συρταριέρα της υπαλλήλου που μένει δίπλα μας.
Και τις χειροκροτήσαμε όλοι για το θάρρος τους να βγούνε φάτσα φόρα και να το παραδεχτούν, να το ομολογήσουν, χρόνια μετά και αφού οι περισσότερες έχουν ήδη διαγράψει μια λαμπρή καριέρα.
Δεν μπορεί φυσικά κανένας να αμφισβητήσει αυτές τις ιστορίες.
Λίγο έως πολύ όλες μας έχουμε αναρωτηθεί αν ο τρόπος που μας κοίταξε ο προϊστάμενος μας ή αν εκείνο το κλείσιμο του ματιού ή η φράση που μας είπε ήταν υπονοούμενο.
Σίγουρα κάποιες από εμάς έχουμε υποστεί και τον ψυχολογικό εκβιασμό “ή σε πηδάω ή ….”.
Όμως βρε κορίτσια ας πούμε λίγο τα πράγματα με τ΄ όνομά τους και ας πετάξουμε αυτόν τον ρημαδιασμένο μανδύα της σεμνοτυφίας και της αποποίησης των ευθυνών μας.
Κάποιες από εμάς και έχουμε ξαπλώσει και στα κρεβάτια που μας έχουν ξεστρώσει, και έχουμε γδυθεί στον καναπέ του γραφείου τους και έχουμε αφεθεί και στη σεξουαλική τους παρενόχληση, ίσως να το έχουμε απολαύσει κιόλας.
Σε κάθε περίπτωση από τη στιγμή που συναινέσαμε (γιατί αν δεν είχαμε συναινέσει θα μιλάγαμε για βιασμό) και λερώσαμε τα κρεβάτια, τους καναπέδες, τα γραφεία πόσο θύματα και αθώες μπορεί να είμαστε;
Πόσο αφελείς μπορούμε να νιώθουμε, αν ο διευθυντής μας, ο προϊστάμενος μας ή ο οποιοσδήποτε που είναι υψηλότερα στην ιεραρχία, μας γνέψει ν΄ ανοίξουμε τα πόδια ή το στόμα μας και εμείς το κάνουμε, αντί να ανοίξουμε την πόρτα να σηκωθούμε να φύγουμε και να τον αφήσουμε με το πουλί στο χέρι.
Και αν όντως είμαστε αθώες, αφελείς και θύματα και δεν συναινούμε σε αυτό, γιατί το ανεχόμαστε και δεν το καταγγέλλουμε αμέσως, ή τουλάχιστον γιατί δεν του αστράφτουμε ένα χαστούκι για το θράσος του ή δεν του κλείνουμε τη πόρτα κατάμουτρα, γιατί δεν τον αφήνουμε να βλέπει την πλάτη μας να απομακρύνεται με το κεφάλι μας ψηλά;
Σαφώς και η ανάγκη να έχουμε μια δουλειά, να προχωρήσουμε, να αναδείξουμε τα ταλέντα μας και να αποδείξουμε ότι αξίζουμε, να βγάλουμε τα προς το ζην μας είναι ζήτημα σημαντικό και σοβαρό και μάλιστα σε μια αντροκρατούμενη κοινωνία που δεν δίνει ισότιμες ευκαιρίες σε μια γυναίκα.
Μήπως όμως αυτή η ανάγκη μας για επιβεβαίωση και αναρρίχηση προς την κορυφή, μήπως το ψώνιο μας να γίνουμε το νούμερο ένα, κάπου, κάπως μας κάνει αντί να ορθώσουμε την αξιοπρέπεια και το ανάστημά μας και να πούμε ΟΧΙ δυνατά, μας κάνει τελικά να σκύβουμε σιωπηλά και συναινετικά στα δικά του χαμηλά;
Μήπως φταίμε λίγο και εμείς που ανεχόμαστε και εθελοτυφλούμε σε τέτοιες συμπεριφορές, μήπως εν τέλει κολακευόμαστε και λίγο;
Η σιωπή μας είναι εξίσου ένοχη με την δική του σεξουαλική ορμή κορίτσια. Δυστυχώς όμως η εξουσία είναι εξαρτησιογόνος ουσία και για αυτούς και για εμάς και κανείς μας, ούτε αυτοί, ούτε εμείς είμαστε τελικά άμοιροι ευθυνών.
Υ.Γ.: Σε ηλικία 22 ετών και ψάχνοντας να βρω δουλειά για να βγάζω το χαρτζιλίκι μου, βρέθηκα σε γραφείο φωτογράφου μόδας ο οποίος ζητούσε βοηθό να του διεκπεραιώνει διάφορες δουλειές. ‘Ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία για μένα γιατί ήταν αρκετά σημαντικός στον χώρο και επειδή ήθελα να ασχοληθώ με τις δημόσιες σχέσεις, εκείνος θα με έβαζε σε έναν κόσμο που θα μπορούσα να αποκτήσω γνωριμίες για την μελλοντική μου εξέλιξη. Καθώς του έλεγα κάποια πράγματα για μένα, άρχισε να ξεκουμπώνει το παντελόνι του και να χαϊδεύεται. Ομολογουμένως σοκαρισμένη από αυτό που έβλεπα να συμβαίνει μπροστά μου διατήρησα την ψυχραιμία μου, άνοιξα την πόρτα και έφυγα. Κλείνοντας την πόρτα πίσω μου τον άκουσα να λέει «εσύ χάνεις». Μετά από 24 χρόνια το μόνο που έχω να πω με σιγουριά είναι ότι δεν έχασα, τουλάχιστον όχι την αξιοπρέπειά μου!
