Γράφει η Άντρη Φλουρέντζου
Εκείνο το σενάριο που είχα από την αρχή στο μυαλό μου, εκείνο το σενάριο που ευχόμουν να μην δει τα φώτα της πραγματικότητας. Το ήξερα όμως ότι θα γινόταν κάποια στιγμή και ας ξεγελούσα τον εαυτό μου… Δεν ήθελα να το μάθω και πόσο μάλλον να το δω. Ήξερα τον πόνο που θα μου προκαλούσε. Σε είδα από μακριά. Εσύ ήσουν. Δεν μου έκαναν παιχνίδια τα μάτια μου.
Ήταν όμορφη. Σγουρά μαλλιά και πράσινα μάτια. Της έσφυγγες το χέρι. Ήταν το ίδιο χέρι που μου χαίδευε τα μαλλιά. Το ίδιο χέρι που μου άγγιξε το μάγουλο και είπε ότι θα τηλεφωνούσε…
Έκλεισε τα μάτια της και σου έδωσε ένα φιλί. Ένα φιλί σε εκείνα τα χείλια που ακουμπούσαν το μέτωπο μου και ανατρίχιαζα. Εσυ ανταπέδωσες. Καμία αμφιβολία για το τι έβλεπα μπροστά μου.
Δεν με είχες προσέξει… Και να με έβλεπες μπορεί και να μην με καταλάβαινες. Μη σου πω με ξέχασες κιόλας. Σιωπηλός παρατηρητής σε μια γωνία, να θέλω να τα δω όλα. Τον τρόπο που σε κοιτάζει, τον τρόπο που την κοιτάζεις, που την κρατάς… Να το συνειδητοποιήσω… Με ξεπέρασες. Δεν ήμουν τίποτα για σένα.
Κρύφτηκα μήπως και δουν όλοι την γύμνια μου. Μήπως και καταλάβουν όλοι την κραυγή της σιωπής μου. Θόλωσα. Δεν μπορούσα να μιλήσω. Ένα κόμπος στο λαιμό και μια θηλιά που στένευε σε κάθε σας βήμα πλάι πλάι. Αλλά ακολουθούσα την πορεία σας μέχρι το τέλος. Μέχρι που δεν με βαστούσαν τα πόδια μου. Γονάτισα στο πεζοδρόμιο, εσείς προχωρήσατε και χαθήκατε σε μια στροφή.
Ο κόσμος μου γκρεμίστηκε και ας ήξερα πως οι ελπίδες μου μαζί σου, είχαν πεθάνει προ πολλού. Αν δεν είμαι εγω στην δική σου αγκαλιά, δεν θέλω να είναι καμια. Δεν σου εύχομαι τα καλύτερα και δεν χαίρομαι με την χαρά σου όσο και να σε νοιάζομαι. Δεν θέλω να απολαμβάνει καμία το χάδι σου, καμία το φιλί σου. Δεν θέλω να είσαι χαρούμενος με άλλη… Θέλω να είσαι καλά, χαρούμενος και κυρίως να χαμογελάς αφου σου πάει τόσο πολύ. Αλλά όχι με άλλη. Όχι σε αγκαλία που δεν είναι η δική μου. Εγωιστικό ε;
Έκλεισα τα μάτια για να ξαναφέρω την εικόνα σας μπροστά μου. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Δεν μπορώ να αποτρέψω τίποτα. Σκληρή και αποκαρδιωτική εικόνα. Η ζωή προχωρά και εγώ έμεινα πίσω. Πίσω σε εσένα. Σε εσένα και σε όλα όσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε.
Κάθε μέρα και κάποιος άλλος υποψήφιος για ‘’αξιολόγηση’’. Κανείς σαν εσένα… Δεν θέλω το καινούργιο, θέλω το παλιό, το φθαρμένο. Το θέλω με όλη μου τη δύναμη… Αλλά ξέρω ότι δεν θα το έχω.
Κάθε όνειρο και ελπίδα που είχα για σύνδεση με εσένα έχει καταποντιστεί. Όχι ότι δεν υπάρχει πιθανότητα επιστροφής σου, αλλά ξέρω πως δεν θα καταφέρω ποτέ να ξεπεράσω την εικόνα που είδα… Η εικόνα αυτή θα με στοιχειώνει για πολλή καιρό ακόμα.
Αλλά τα χρόνια θα περάσουν, και θα καταφέρω να ζήσω μακριά σου και ας νομίζω τώρα ότι δεν μπορώ να το κάνω…
