Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Απόψε έχει πανσέληνο, όμως εγώ δε θα σου μιλήσω γι’ αυτή.
Απόψε θα σου μιλήσω για όλα εκείνα τα φεγγάρια, που δεν είδαμε μαζί. Θα σου μιλήσω για όλες εκείνες τις φορές, που το χέρι σου δεν έπιανε το δικό μου. Για τις φορές που στα μαλλιά μου δεν ένιωσα το χάδι σου.
Απόψε θα σου μιλήσω για όλες εκείνες τις σφιχτές αγκαλιές που δε με κράτησες, για τα δάκρυα που δε μου σκούπισες, για τα χαμόγελα που δε μου χάρισες. Θα σου μιλήσω για νύχτες που δεν ξημερώνουν και μέρες μουντές. Απόψε θα σου μιλήσω για το κενό, που δε γεμίζει, τον χρόνο που δεν γιατρεύει τις πληγές και τις μνήμες που δεν ξεχνιούνται.
Θα σου μιλήσω και για τα φιλιά, εκείνα που τελικά δε μας έκαναν αθάνατους και για κείνον τον έρωτα, που αποδείχτηκε λειψός.
Για κείνο το βλέμμα που ψάχνεις σε μάτια ξένων και για κείνη την ανάσα στο αυτί, που δε θα νιώσεις ξανά.
Απόψε, θα σου μιλήσω για πράγματα μισά, μιας και δεν κατάφερα να ζήσω τίποτα ολόκληρο.
