Γράφει η Θεοφανίδη Αντζέλικα
Να μαι και πάλι, το ξέρω, μη με μαλώνεις, καιρό είχαμε να τα πούμε εγώ και εσύ. Πάνε εβδομάδες που δεν σε έχω μουντζουρώσει με λογής λογής παράπονα, καημούς, λύπες μα και χαρές. Τα κρατούσα όλα μέσα, βαθιά γιατί νόμιζα πως ούτε εσύ θα μπορούσες να τα διαχειριστείς. Γιατί μεταξύ μας τώρα, ούτε το χαρτί δεν μπορεί να κατανοήσει τα τόσα συναισθήματα που μας κατακλύζουν. Είναι βλέπεις αυτή η ζωή μια πουτάνα που δεν σε αφήνει να ησυχάσεις. Χτυπήματα απανωτά, λες και της είπε κανείς πως είμαστε από ατσάλι. Θα βαρεθεί να χτυπάει, που θα πάει.
Μέρες και νύχτες τη βρίζω, αλλά δεν φταίει αυτή στη τελική. Εγώ φταίω, που αφήνω να με επηρεάζουν κάτι σιχαμερά αποβράσματα που θέλουν να λέγονται και άνθρωποι. Με επηρεάζουν σε σημείο που το σώμα μου με έχει κάνει χαλασμένη συσκευή που δεν λειτουργεί. Φτάνει όμως. Πηγαίνετε να κρεμαστείτε μπας και καθαρίσει λίγο ο ντουνιάς από αρπακτικά σαν και του λόγου σας.
Μη μασάτε, είμαι σίγουρη πως τέτοια ανθρωπάκια έχουμε όλοι στη ζωή μας που προσπαθούν να μας τη ρουφήξουν μπας και αποκτήσει η δική τους νόημα. Ένα έχω να σας πω. Να κοιτάτε τη δουλειά σας, γιατί κουράσατε. Πολύ. Σας έχω αηδιάσει, και σας ξερνάω καθημερινά, άσχετα αν νομίζετε πως σας χωνεύω.
Μια συμβουλή σε όσους περιτριγυρίζονται από τοξικά καθάρματα που έρχονται σε μορφή φίλων, συναδέλφων, σχέσεων και πάει λέγοντας. Δείξε τους πως ό,τι και να κάνουν τους έχετε γραμμένους. Πολύ όμως. Τα κουβαδάκια τους και εκεί που τους παίρνει. Κάντε αυτό που θέλετε χωρίς να ενοχλείτε κανένα και αφήστε τους να ρίχνουν δηλητήριο. Μια μέρα θα το καταπιούν και δεν θα τους αρέσει καθόλου. Τα φιλιά μου.
Υ.Γ. Με συγχωρείτε αγαπητοί μου αναγνώστες για το έντονο ύφος. Δεν θα επαναληφθεί
