Γράφει η Κατερίνα Ανδριανού
Έχεις ακούσει ποτέ άνθρωπο που ξέρει στ’ αλήθεια να αγαπάει να μιλάει ασταμάτητα γι’ αυτό; Να φωνάζει, να το διαφημίζει, να γεμίζει τον αέρα με λόγια για το «πάντα», το «μαζί», το «τίποτα δεν μας χωρίζει»;
Όχι.
Γιατί εκείνοι που ξέρουν, δεν χρειάζεται να το πουν.
Το δείχνουν.
Είναι αυτοί που δεν θα γεμίσουν το μυαλό σου με υποσχέσεις, αλλά θα σταθούν δίπλα σου όταν όλα θα καταρρέουν. Αυτοί που δεν θα χρειαστεί να τους ρωτήσεις «μ’ αγαπάς;» γιατί θα το βλέπεις σε κάθε κίνηση, σε κάθε ματιά, σε κάθε ανάσα τους.
Αυτοί που δεν παίζουν με τις λέξεις, γιατί ξέρουν ότι η αγάπη δεν είναι αυτό που λες, αλλά αυτό που κάνεις όταν τα πράγματα δεν είναι εύκολα.
Αλλά υπάρχουν κι οι άλλοι.
Οι δήθεν.
Αυτοί που γεμίζουν τον κόσμο «σ’ αγαπώ» χωρίς να το νιώσουν ούτε στιγμή. Αυτοί που πουλάνε όνειρα, που τάζουν «για πάντα» χωρίς να ξέρουν καν τι σημαίνει. Αυτοί που κάνουν την αγάπη να ακούγεται φτηνή, γιατί τη χρησιμοποιούν σαν χαρτί που παίζουν όποτε τους βολεύει.
Κι αυτοί είναι οι πιο επικίνδυνοι.
Γιατί τους πιστεύεις.
Γιατί σε γεμίζουν με λόγια, με εικόνες, με ψευδαισθήσεις. Γιατί η ανάγκη σου να αγαπηθείς σε κάνει να παραβλέπεις τις πράξεις τους, που δεν ταιριάζουν ποτέ με τα λόγια τους.
Και τότε, ξυπνάς μια μέρα και καταλαβαίνεις.
Ότι όσοι μιλούσαν πιο πολύ για την αγάπη…
Ήταν αυτοί που δεν ήξεραν να αγαπούν.
