Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Τα λόγια που σε πίκραναν, δεν τα ξεχνάς ποτέ. Ειδικά από εκείνους που αγάπησες και έδωσες τον ίδιο σου τον εαυτό για να τους κάνεις χαρούμενους και ευτυχισμένους, με οποιοδήποτε κόστος. Για να τους δεις να χαμογελούν και να είναι ευτυχισμένοι. Τα λόγια που χτυπούν κατευθείαν στην καρδιά, δεν ξεχνιούνται μάτια μου!
Πρόσεχε πολύ εκείνα που βγάζεις από το στόμα σου, χωρίς να σκεφτείς πως πετάς χειροβομβίδα. Πονάνε τα λόγια, πονάνε πολύ! Φτάνουν στην καρδιά και γυρνάνε μέχρι το βάθος του μυαλού για χρόνια. Μα δεν ξεχνιούνται ποτέ εκείνα που σε πόνεσαν. Επεξεργάσου τις λέξεις που θα βγάλεις από το στόμα σου και προσπάθησε, όταν είσαι θυμωμένος, να μην μιλάς αλλά να σκέφτεσαι πρώτα. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα το μετανιώσεις και πως εκείνος εκεί, ο απέναντί σου δεν θα τα ξεχάσει ποτέ.
Πονάνε οι λέξεις, σαν μαχαίρια που μπαίνουν στο κορμί και το νεκρώνουν για πάντα. Ένα για πάντα, που εννοεί όσα νιώθει, που είναι όπως ακριβώς εκείνο το για πάντα της αγάπης. Της αγάπης που δεν παίρνει προσβολές και λόγια γεμάτα πίκρα, που δεν παίρνει τίποτε άλλο παρά μόνο λόγια αγάπης. Να προσέχεις τα λόγια σου και να μην λες όσα δεν θα ήθελες να ακούσεις και εσύ από εκείνους. Να βάζεις τη θέση σου στη θέση τους και να προσπαθείς να νιώσεις όπως θα ένιωθαν εκείνοι.
