Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Στη σημερινή εποχή, οι παραμυθάδες είναι πολλοί , οι ιππότες ελάχιστοι. Η λέξη «σχέση» έχει αρχίσει να εξαλείφεται και τη θέση της προσπαθεί να κερδίσει, η λέξη «στιγμιαίο». Τα χρόνια περνούν, οι εποχές αλλάζουν ,μαζί με αυτά και οι άνθρωποι. Το ψέμα, το συμφέρον κυριαρχούν, η εμπιστοσύνη σιγά σιγά ξεθωριάζει, σχεδόν αχνό φαίνεται. Αρέσει στους ανθρώπους αυτή η εξέλιξη των σχέσεων; Άραγε να επιλέγουν συνειδητά αυτό το μοτίβο σχέσεων ή η επιλογή τους αυτή οφείλεται στο ότι φοβούνται μην τυχόν πληγωθούν;
«Πού πήγαν οι άντρες παλαιάς κοπής; Αυτούς που τους χαρακτήριζε ο ιπποτισμός, η ντομπροσύνη, η ειλικρίνεια, το θάρρος;», ρώτησα,
«Δεν υπάρχουν πια, αντικαταστάθηκαν», μου απάντησε μια φίλη μου.
«Αντικαταστάθηκαν από τι;», ρώτησα με την απορία έκδηλη στα μάτια μου.
«Από τους άντρες του σήμερα. Ο άντρας που ψάχνεις δεν υπάρχει», μου απάντησε.
«Υπάρχει», απάντησα με βεβαιότητα. Και πράγματι! Ήρθες στη ζωή μου και μου επιβεβαίωσες όλα τα χαρακτηριστικά που πίστευα ότι έχει ο ιδανικός άντρας. Ρομαντικός, καλός, γλυκομίλητος, τρυφερός, ευαίσθητος, ειλικρινής.
«Ο χρόνος θα δείξει», μου έλεγαν. Ο χρόνος όμως ήρθε να δικαιώσει την ψυχή μου. Ο χρόνος μου όφειλε να ζήσω κι εγώ σαν πριγκίπισσα, να νιώσω ξεχωριστή, μοναδική. Φοβάμαι όμως που μου έγινες αναγκαίος. Όταν είμαι λυπημένη σε αναζητώ. Χαρούμενη; Το ίδιο. Έχω ανάγκη να μοιράζομαι μαζί σου τις λύπες, τις χαρές μου. Γνωρίζω ότι χαίρεσαι περισσότερο από εμένα για την όποια χαρά μου και σπας σε χιλιάδες κομμάτια όταν εγώ πονάω.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολύ. Παράλληλα όμως έχω εμπιστοσύνη στην κρίση μου. Οι τρικυμίες που πέρασα με έκαναν πιο δυνατή και μπορώ να ξεχωρίσω από χιλιόμετρα πλέον το καλό από το κακό, το αγνό από το πονηρό. Κι εσένα σε ξεχώρισα αμέσως. Ξεχώρισα την καλοσύνη που σε διακρίνει, την ανιδιοτέλεια με την οποία λειτουργείς. Τον ίδιο φόβο έχεις κι εσύ στην ψυχή σου, παρόλο που δεν μου τον έχεις εκφράσει. Το ξέρω. Το διαβάζω συνέχεια στα μάτια σου. Τι κι αν φοβόμαστε που ο ένας έγινε απαραίτητος στον άλλον; Έλα να ζήσουμε το σήμερα. Δεν αξίζει να το επισκιάζουν φόβοι ανυπόστατοι. Μόνο κακό θα κάνουν στην ψυχολογία μας.
Είμαι εδώ για εσένα κι εσύ για εμένα. Να το θυμάσαι αυτό κάθε φορά που αισθάνεσαι φόβο. Όπως θα το θυμάμαι κι εγώ.
