Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Φίλος δεν είναι αυτός που μπορείς να τα λες όλα. Είναι εκείνος ο ένας, που μπορείς να του πεις εκείνα τα λίγα — τα πιο βαριά, τα πιο δύσκολα, τα πιο αληθινά. Εκείνα που δεν χωράνε σε κουβέντες της παρέας, ούτε σε πρόχειρα «τι κάνεις». Είναι εκείνος που τον κοιτάς και καταλαβαίνει χωρίς να χρειαστεί να μιλήσεις.
Ξέρεις, είναι σπάνιο να βρεις ανθρώπους που δεν τρομάζουν από το μέσα σου. Που δεν σε κοιτούν περίεργα όταν τους ανοίγεσαι, που δεν σπεύδουν να σου δώσουν λύσεις ή συμβουλές, αλλά απλώς κάθονται δίπλα σου και μένουν εκεί. Αυτοί είναι οι φίλοι. Οι αληθινοί. Εκείνοι που δε σου ζητούν να είσαι δυνατός, που αντέχουν να σε δουν και στη ρωγμή σου.
Φίλος είναι αυτός που σε καταλαβαίνει και στη σιωπή. Που ξέρει πότε να σε αφήσει ήσυχο και πότε να σε τραβήξει έξω απ’ τον εαυτό σου. Που δεν περιμένει αντάλλαγμα, δεν κρατάει λογαριασμό. Μόνο είναι. Εκεί. Στις ήσυχες στιγμές, στα λάθη σου, στις πτώσεις σου. Και σε κάνει να νιώθεις ότι δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.
Δεν έχει σημασία αν μιλάτε κάθε μέρα ή αν χαθείτε για μήνες. Μια λέξη αρκεί για να ξανασυνδεθείτε, σαν να μη μεσολάβησε χρόνος. Κι εκεί είναι που καταλαβαίνεις τη διαφορά. Οι γνωστοί σε ρωτούν τι έπαθες. Οι φίλοι ξέρουν ήδη.
Στην εποχή των ευκολιών, της ψεύτικης οικειότητας και των βιαστικών δεσμών, οι αληθινοί φίλοι είναι σιωπηλά καταφύγια. Δεν φωνάζουν, δεν διεκδικούν, δεν υπόσχονται. Απλώς υπάρχουν. Και μόνο η ύπαρξή τους σου θυμίζει ότι, όσο κι αν αλλάζουν όλα, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ξέρουν να μένουν.
