Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Το ξέρω από καιρό κυρίες μου, πως σε κάποιες από εσάς, σας το χαλάω συχνά το παραμύθι σας.
Το ξέρω καλά, πως οι θεωρίες σας απέχουνε πολύ από τις δικές μου.
Μα δεν μου καίγεται καρφί, για την ακρίβεια και μην κακιώνετε, ποτέ μου δεν μου κάηκε ποια είναι η άποψη σας…
Εγώ κι απόψε, θα σας ξανά – μιλήσω για κάτι, που κάποιες το αγνοείτε.
Θα σας πω για εκείνους τους άντρες, έστω κι αν είναι λίγοι, που δεν είναι όπως τους “θέλετε”, είναι λιγάκι αλλιώτικοι.
Θα σας μιλήσω για εκείνους τους άντρες, που δεν κοιτούν τον κώλο σας, κοιτάνε τις ψυχές σας.
Για εκείνους τους άντρες που σκιρτούν ολόκληροι για έναν άνθρωπο άξιο στο πλάι τους κι όχι για τα ότι να ΄ναι.
Θα σας πω για αυτούς που κάνουν όνειρα και που κρατούν γερά το χέρι των συντρόφων τους και περπατούν μαζί τους, φτάνοντας ως το τέρμα.
Υπάρχουν άντρες κι ας μην το ξέρετε κάποιες από εσάς, που έχουν και μπέσα και λόγο και τιμή.
Που δεν είναι καθόλου τέλειοι, που κάνουν λάθη, όμως ζητούν αληθινές κι αρσενικές συγνώμες.
Που ξέρουνε να σέβονται, ό,τι αξίζει σεβασμό.
Που τα εννοούν τα λόγια τους, που ξέρουν να αγαπάνε και θέλουν να αγαπιούνται.
Που λάτρεψαν γυναίκες κι όχι κοριτσόπουλα.
Υπάρχουν άντρες και μην τρομάξεις που το ακούς, που έγιναν μπαμπάδες, όχι γιατί τους έτυχε, αλλά γιατί μπορούνε.
Που έγιναν σύζυγοι, όχι γιατί βολεύονται, αλλά γιατί το διάλεξαν.
Που έγιναν εραστές, όχι γιατί έχουνε ορμές, αλλά γιατί ερωτεύονται.
Υπάρχουν κι εκείνοι οι άντρες κορίτσι μου, έστω κι αν είναι λίγοι, που προτιμούν την μοναξιά τους, από το να αναλώνονται με κενά κορμιά και άψυχα, ακόμη κι αν είναι ωραία.
Που στις σειρήνες που θα βρουν στο διάβα τους, δεν απαντούν, “σου κάθομαι”, απαντούν, “εγώ κορίτσι μου είμαι αλληνής, εγώ ανήκω σε άλλη”.
Που δεν τα λερώσανε ποτέ τους τα κρεβάτια τους.
Που έχουν μάθει να ποθούν, μα δεν ποθούν πολλές, τους φτάνει μόνο μια.
Που δεν απάτησαν ποτέ τον άνθρωπο που επέλεξαν.
Που δεν προδώσανε κι ας έχουν προδοθεί.
Που δεν ατίμασαν ποτέ τον λόγο της τιμής τους.
Τι σου είπα τώρα ε;
Άσε ξέρω, εσύ θα επιμένεις, πως δεν υπάρχουν τέτοιοι άντρες πουθενά.
Μα ούτε κι εγώ θα επιμείνω άλλο όμως, δεν θέλω να στο χαλάσω το βολικό σου παραμύθι.
Κράτα εσύ τις θεωρίες σου και να τις χαίρεσαι. Κι άσε με έμενα να έχω τις δικές μου.
Εμένα κοριτσάκι, μου αρκεί που ξέρω πως κάποιες με πιστεύουνε και ξέρουνε πολύ καλά τι λέω. Μου φτάνει που ξέρω πως κάποιες, που εγώ τις λέω γυναίκες, δεν ήταν μονάχα τυχερές, ήταν και λίγο άξιες…
