Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Σε αυτή τη ζωή, όλοι καλούμαστε να πραγματοποιήσουμε ένα ταξίδι. Το ταξίδι της ύπαρξής μας.
Οι περισσότεροι από εμάς δεν μπαίνουμε καν στη διαδικασία να ετοιμάσουμε βαλίτσες. Έχουμε αρκεστεί μόνο στο να επιβιώνουμε. Μία οποιαδήποτε εργασία, ανεξάρτητα από την αρεσκεία μας.
Ίσως παραδειγματιστήκαμε απ’ τους δύσμοιρους γονείς μας, που έμαθαν μια ζωή να δίνουν – ακόμη και τα όνειρά τους – σε εμάς, μέχρι που τα μαλλιά τους ασπρίσαν δίχως ποτέ να πραγματοποιήσουν καμία επιθυμία δική τους.
Ίσως πάλι, η εποχή που ζούμε το επιβάλλει.
Παλεύουμε καθημερινά να αντιμετωπίσουμε προβλήματα που ξεπηδούν ολοένα και περισσότερα.
Ο τίτλος του ήρωα δικαιωματικά μας ανήκει.
Εμένα σίγουρα.
Είναι αυτός που βαραίνει όλο και περισσότερο μέσα μου.
Παλεύω για ευημερία. Για το κάτι παραπάνω, το κάτι διαφορετικό.
Ο καθένας έχει στο μυαλό του κάτι διαφορετικό.
Κάτι άλλο.
Κάτι ξεχωριστό.
Και ψάχνω…
Και ψάχνουμε…
Το πιο δύσκολο κομμάτι δεν είναι να κυνηγήσουμε το ουτοπικό.
Πρέπει να ψάξουμε βαθιά μέσα μας και όχι στα επιφανειακά “θέλω”. Να βρούμε ποιο από τα όνειρά μας είναι το πιο μεγάλο, να βάλουμε στόχους και να το κυνηγήσουμε. Διότι ευκαιρίες στον δρόμο μας δεν θα βρεθούν πολλές.
Η ζωή δεν βρέχει “λαχεία”.
Μα σαν βρεθούν, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τις αρπάξουμε και όχι να τις αφήσουμε να περάσουν – όπως πράτταμε μια ζωή.
Εκτός αν μας αρέσει να βρισκόμαστε συνέχεια σε μια στάση αναμονής, μέχρι να αναβληθεί το ταξίδι.
Το ταξίδι δεν θα είναι εύκολο.
Θα είναι μακρύ.
Με ήρεμες θάλασσες, μα και πολλές φουρτούνες.
Με ομίχλη, μα και με έναστρο ουρανό.
Με βάσανα, μα και χαρά στη διαδρομή του.
Αυτές οι βαλίτσες, όμως, αξίζει να ετοιμαστούν.
Βάζοντας μέσα το πιο όμορφο χαμόγελό μας.
Γιατί ο προορισμός είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.
