Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Σε ξεπέρασα, γιατί όσο εγώ σ’ αγαπούσα, εσύ μ’ έκανες κι έκλαιγα.
Γιατί εγώ είχα πάντα βαθύ συναίσθημα για εσένα.
Κι όσο περισσότερο σ’ αγαπούσα, τόσο περισσότερο μου έξυνες τις πληγές.
Δεν σε συγκίνησε τίποτα.
Ούτε η πληγωμένη μου ψυχή, ούτε η καρδιά μου που αιμορραγούσε.
Ξέρεις κάτι όμως;
Το συναίσθημα όταν είναι μονόπλευρο, κάποια στιγμή ξεθωριάζει.
Μου κουρέλιασες το συναίσθημα και έπεσες στα μάτια μου.
Γιατί η ψυχή μου χωρίς συναίσθημα βλέπει πιο καθαρά.
Και ξέρεις τι είδε;
Είδε ότι δεν άξιζες την αγάπη μου, ούτε την στοργή μου.
Και ξέρεις τι φωνάζει πλέον η ψυχή μου;
Μακριά, μακριά, μακριά, όσο πιο μακριά μπορείς!
Και δεν πω μεγάλα λόγια, αυτά που λένε οι βαθιά πληγωμένοι.
Εγώ δεν αδικώ και δεν πληγώνω κανέναν, παρά μόνο τον εαυτό μου, γι’ αυτό και μετανιώνω που τον ταλαιπώρησα εξαιτίας σου.
Γι’ αυτό λοιπόν τον συγχωρώ και τραβάω παρακάτω.
Εκεί που μυρίζω αξιοπρέπεια και περηφάνεια γι’ αυτόν.
Ίσως είναι άγνωστες λέξεις για εσένα αυτές.
Αλλά για εμένα η αξιοπρέπεια είναι μπουνιά στο τραπέζι.
Για εμένα η περηφάνεια είναι γροθιά στο μαχαίρι.
Δεν θέλω πολλά σ’ αυτήν την ζωή απλά ότι έχω θέλω να έχει αξιοπρέπεια και περηφάνεια.
Γι αυτό δεν θέλω να με πληγώνω.
Πλήγωσα εμένα κι εσένα εαυτέ μου.
Και σου ζητάω συγγνώμη, γιατί την πιο ειλικρινή συγγνώμη, την χρωστάμε μόνο στον εαυτό μας.
Συγγνώμη που δεν κατάλαβες.
Γι’ αυτό λοιπόν σε ξεπέρασα.
Γιατί αντιλήφθηκα ότι δεν θα καταλάβαινες ποτέ!
