Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ξέρεις ποια είναι αυτή η γυναίκα που προσπερνάς και δεν καταλαβαίνεις τι κουβαλάει; Εκείνη που δεν χρωστάει εξηγήσεις σε κανέναν και δεν περιμένει επιβεβαίωση από κανέναν. Η γυναίκα που ξέρει την αξία της και δεν κάνει εκπτώσεις ούτε στα όνειρά της ούτε στην καρδιά της. Αυτή που όταν λέει «είμαι εδώ», το εννοεί μέχρι το κόκκαλο.
Δεν ψάχνει να γεμίσει το πορτοφόλι της με ψίχουλα θαυμασμού. Γιατί το πιο γεμάτο της κομμάτι ήταν και θα είναι πάντα η ψυχή της. Εκείνη η ψυχή που στάθηκε δίπλα σου όταν οι άλλοι έφευγαν. Που σου κράτησε το χέρι χωρίς να το ζητήσεις. Που πάλεψε σιωπηλά για σένα, για το μαζί, για κάτι πιο μεγάλο από εγωισμούς και μισόλογα.
Η γυναίκα αυτή δεν χρειάζεται ν’ αποδείξει ποια είναι. Φαίνεται στον τρόπο που περπατάει, στον τρόπο που κοιτάζει στα μάτια χωρίς να χαμηλώνει το βλέμμα. Στη δύναμη που έχει να σου πει την αλήθεια κατάμουτρα και μετά να σηκώσει το βάρος της. Δεν πουλάει συναισθήματα, δεν μετράει τι θα κερδίσει. Απλώς δίνει – κι όταν δίνει, δίνει όλη της την καρδιά.
Ξέρει να στέκεται διακριτικά ένα βήμα πίσω από τον άντρα που σέβεται. Όχι γιατί είναι λιγότερη, αλλά γιατί εκείνος έχει κερδίσει το προνόμιο να τον συνοδεύει. Και όταν χρειαστεί, γίνεται ασπίδα, χωρίς φωνές, χωρίς θεατρινισμούς.
Μην κάνεις το λάθος να θεωρήσεις την καρδιά της δεδομένη. Γιατί όταν νιώσει πως τη μικραίνεις, πως δεν αναγνωρίζεις το μεγαλείο της, θα φύγει όπως ήρθε: ήσυχα, καθαρά, αμετάκλητα. Θα φύγει χωρίς να σου δώσει ούτε το δικαίωμα να ρωτήσεις «γιατί».
Και τότε θα καταλάβεις πως το μεγαλύτερο δώρο ήταν η παρουσία της. Κι ότι το μεγαλύτερο τίμημα είναι να την χάσεις για πάντα.
