Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Με κούρασαν τα παιχνίδια σου. Ή έλα να το ζήσουμε ή πάμε παρακάτω.
Κουράστηκα πια, κουράστηκα να με μαζεύω από το πάτωμα.
Δεν θέλω πια να πονάω εξαιτίας σου.
Τόσες και τόσες φορές με αρνήθηκες και εγώ εκεί να επιμένω.
Να επιμένω και να υπομένω καταστάσεις που δεν μου αξίζουν.
Γιατί με κούρασαν τα παιχνίδια σου.
Ή έλα να το ζήσουμε ή πάμε παρακάτω.
Άλλη διέξοδο δεν βρίσκω απ’ αυτό.
Έχω μέρες να σε δω κι όλο αυτό μου δημιουργεί μια ανασφάλεια.
Αν ήθελες στην πραγματικότητα θα ήσουν δίπλα μου και θα χαιρόμασταν τον έρωτά μας.
Αλλά δεν σε βλέπω να καίγεσαι.
Τουναντίον, γέμισες δικαιολογίες με τους λόγους που δεν μπορείς να με δεις.
Κι όλα αυτά μου φαίνονται τόσο γελοία.
Ναι γελοία, γιατί αν κάποιος θέλει να σε δει φέρνει τον κόσμο ανάποδα και το κάνει.
Γι’ αυτό σου λέω, κλείσε την γαμημένη την πόρτα και άσε με να πάω παρακάτω.
Εκεί που θα με θέλουν στην πραγματικότητα κι όχι να ‘χαμε να λέγαμε.
Εκεί που το φιλί μου θα μυρίζει δυόσμο κι όχι καυσαέριο.
Εκεί που δεν θα πνίγονται απ’ την αγάπη μου.
Εκεί που όταν ακούνε το όνομά μου θα ευωδιάζει το σύμπαν.
Εσύ μπορείς και ζεις χωρίς εμένα.
Εγώ θέλω κάποιον που το να ζει χωρίς εμένα θα του φαντάζει ανυπόφορο.
Κάποιον που θα ασφυκτιεί χωρίς το φιλί μου.
Κάποιον που δεν θα μπορεί να διαπεράσει την μέρα του χωρίς την καλημέρα μου.
Κάποιον που θα θέλει να μ’ ακούει σ’ όλη την διάρκεια της μέρας, όχι γιατί έτσι πρέπει, αλλά γιατί θα το θέλει.
Γι’ αυτό σου λέω άσε με να πάω παρακάτω ή έλα να το ζήσουμε.
Απλά επειδή αυτό το έλα να το ζήσουμε το βλέπω χλωμό, άσε με τουλάχιστον να πάω παρακάτω.
Εκεί όπου η αγάπη μου δεν πονάει!
