Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός.
Και τελικά μέσα σε μια χούφτα ολόκληρη η ζωή μας..
Χαρούμενη,εύκολη,βασανιστική,
Εμένα με επέλεξαν να τελέσω τα δύσκολα χρέη,δίχως να ξέρουν όμως αν θα τα καταφέρω,με άφησαν στην έναρξη για να μην με δουν να χαμογελώ..
Και ποιος θα χαιρόταν άλλωστε πνιγμένος μέσα στα σκοτάδια..
Αμέτρητες ώρες,ατέλειωτες ημέρες,που έγιναν βασανιστικά χρόνια..
Πολλοί έβαλαν το χεράκι τους να με θεμελιώσουν..
Κι Εγώ..
Με έχτιζα όσο πιο γερά μπορούσα για να καταφέρω να αντέξω..
Βλέπεις αργούσε να στεγνώσει εκεί κάτω ότι περνούσα..
Να σέρνεσαι στις δυσκολίες και να σε πατούν απο πάνω..
Μόλις ανάσαινες λίγο,σε τραβούσαν πάλι πίσω να εκπαιδευτείς τόσο κατάλληλα,όσο ήθελαν εκείνοι..
Και όλα αυτά για να γίνω εκείνα που μέχρι σήμερα δεν περίμενα..
Μέσα σε όλα εκείνα τα βάσανα,ένα ακόμη..
Εκείνη..
Με μια μεγάλη διαφορά..
Τόσο γλυκιά,τόσο συμπονετική,τόσο διαφορετική,ένα βάσανο με τόσο διαφορά απ’ όλα τ’ άλλα..
Ήρθε για να μου θυμίζει πόσο όμορφα είναι να δοκιμάζεσαι,ώστε την ώρα της εκταμίευσης,το μόνο που θα έχω,θα είσαι Εσύ..
Το πιο γλυκό μου βασανάκι..
LoveLetters
