Γράφει η Κική Γ.
Ήταν μια από εκείνες τις νύχτες που δεν θέλεις να τελειώσουν ποτέ. Το χτυποκάρδι να έρθει η πολυπόθητη ώρα που θα ήμασταν μαζί, ακόμη ταλαιπωρεί την καρδιά και ώρες ώρες νομίζω πως θα σπάσει. Επιτέλους, αντίκρισα εκείνο το μοναδικό βλέμμα έρωτα και πόθου στα μάτια σου και χάθηκα στην αγκαλιά σου. Φοβόμουν και να αναπνεύσω και ένιωθα πως δεν θέλω τίποτα πια στη ζωή μου. Χόρταινα ευτυχία, αγάπη, στοργή.
Υπήρχε μια φοβερή επικοινωνία και όλος ο κόσμος ήμασταν “εμείς”. Κανένας και τίποτα δεν μας απασχολούσε πια. Χωρίς να μιλάμε επικοινωνούσαμε και μας απογείωνε αυτή η απόλυτη χημεία, όπως και το απόλυτο κούμπωμα στα κορμιά μας. Πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Κάθε φορά οι ίδιες σκέψεις και κάθε στιγμή μοναδική. Χανόμασταν στο χρόνο.
Δεν είχαμε καμία επαφή με την τη πραγματικότητα. Ζούσαμε κάθε λεπτό τον απόλυτο έρωτα και τη γλύκα του. Συνέχισα να σε κρατώ σφιχτά στην αγκαλιά μου και να σε χαϊδεύω με τόση αγάπη. Ένιωθα πως σε κάνω τόσο ευτυχισμένο και μου το επιβεβαίωνες συνεχώς. Αυτό το άγγιγμα στα ανάκατα μαλλιά σου ήταν μια απίστευτη αίσθηση ικανοποίησης που νιώθαμε και οι δυο μας.
Τα κορμιά μας ένα. Φοβόμασταν μην χάσουμε ο ένας τον άλλον. Στερεύουν τα λόγια. Μοναδική επιθυμία , μην τελειώσει ποτέ αυτή η αγκαλιά. Κάναμε όνειρα, σχεδιάζαμε ταξίδια και στιγμές δίπλα στο αναμμένο τζάκι μιας μικρής σοφίτας με θέα τη χιονισμένη λίμνη. Αυτό το ταξίδι στη χιονισμένη λίμνη ήταν απωθημένο. Ήθελες να το ζήσουμε μόνο μαζί και αυτό. Ήθελες πια να ζήσεις και να πραγματοποιήσουμε μαζί όλα τα” θέλω” μας. Εγώ, εσύ και το βαθύ κόκκινο του έρωτα που κυλούσε στις φλέβες μας. Αποκοιμήθηκες τόσο γλυκά, όπως κάθε φορά. Στο πρόσωπο σου ζωγραφισμένη η ευτυχία που χρόνια πάλευες να βρεις. Δεν ήθελα να φύγω. Κάθε φορά το ίδιο συναίσθημα. Σηκώθηκα με τρόπο και αθόρυβα. Σε κοίταξα και σκέφτηκα και πάλι το ίδιο. Ήσουν το άλλο μου μισό. Ήσουν αυτό που με ολοκλήρωνε ως θηλυκό και ανθρώπινη οντότητα. Δεν χόρταινα να σε κοιτάω. Τίποτα δεν χόρταινα μαζί σου όπως και εσύ. Έκλεισα σιγά την πόρτα και έκανα την ίδια σκέψη. Κάθε φορά η ίδια σκέψη. Να έρθει η επόμενη φορά. Δεν ήξερα όμως.
Έτσι απλά, δεν υπήρξε επόμενη συνάντηση και τίποτα δεν προμήνυε αυτή την εξέλιξη. Καμία επαφή, τηλέφωνο, μήνυμα, εξήγηση λογική. Η απόλυτη ευτυχία μετατράπηκε σε απόλυτη δυστυχία. Ο Παράδεισος έγινε Κόλαση. Τίτλοι τέλους η συνεχίζεται..
Στους μεγάλους έρωτες πάντα μπαίνει ένα …”συνεχίζεται”. Αλήθεια ή ψέμα κάπως πρέπει να συνεχίσεις αυτήν την απρόβλεπτη ζωή!
