Γράφει η Αστέρω
Ο χωρισμός δεν είναι ρομαντική τραγωδία. Δεν είναι ποιητικό κλείσιμο κύκλου ούτε «δύσκολη αλλά ώριμη απόφαση». Είναι πίεση. Και στην πίεση δε φαίνεται ποιος αγαπά καλύτερα, αλλά ποιος είναι στ’ αλήθεια.
Όσο όλα πάνε καλά όλοι (καλά όχι όλοι – οι περισσότεροι) ξέρουν να παριστάνουν τους ευγενείς. Να ζητούν συγγνώμη, να κάνουν υποχωρήσεις, να μιλάνε για επικοινωνία. Όταν όμως τελειώσει η σχέση, όταν φύγει το όφελος, όταν δεν υπάρχει πια κάτι να κερδηθεί τότε βγαίνει ο πραγματικός χαρακτήρας. Όχι στα λόγια, αλλά στις πράξεις. Στο πώς φεύγεις. Στο τι αφήνεις πίσω σου.
Φαίνεται στον χωρισμό αν είσαι άνθρωπος ή μικρόψυχος. Αν μπορείς να πεις «τελειώσαμε» χωρίς να ξεφτιλίσεις, να εκδικηθείς, να χειριστείς. Φαίνεται αν σέβεσαι όσα έζησες ή αν τα πετάς στα σκουπίδια μόλις πάψουν να σε εξυπηρετούν. Δε χρειάζεται να αγαπάς πια. Χρειάζεται να μη γίνεσαι γελοίος.
Αλλά ας μην το παίξουμε άγιοι. Κι αυτός που μένει πίσω δείχνει χαρακτήρα. Όχι όταν πονάει, γιατί θεωρητικά ο πόνος είναι δεδομένος, αλλά στο πώς τον διαχειρίζεται. Αν μετατρέπει την απόρριψη σε αυτολύπηση, σε μίσος, σε μόνιμο ρόλο θύματος. Αν διασύρει, αν παρακολουθεί, αν σκαλίζει, αν ζητά εξηγήσεις που δε θα τον ικανοποιήσουν ποτέ. Ο χωρισμός δε δικαιολογεί την αυτοεξευτέλιση.
Ο χαρακτήρας φαίνεται όταν δεν παίρνεις αυτό που θέλεις. Όταν δεν έχεις τον έλεγχο. Όταν δεν μπορείς να διορθώσεις την ιστορία για να βγεις καλύτερος. Εκεί καταρρέουν οι ωραίες αφηγήσεις που λέμε για τον εαυτό μας. Εκεί αποκαλύπτεται αν είμαστε έντιμοι ή απλώς βολεμένοι.
Δεν υπάρχει «σωστός» στον χωρισμό. Υπάρχει μόνο αξιοπρέπεια ή η έλλειψή της. Κι αυτή δε φαίνεται στα μεγάλα λόγια, αλλά στα μικρά, βρώμικα σημεία. Στο μήνυμα που δε στέλνεις ή στέλνεις βρίζοντας, στο ψέμα που δε λες ή λες και το έχεις πιστέψει, στο όριο που κρατάς ή δεν κρατάς και γίνεσαι ξεφτίλας ακόμα κι όταν καίγεσαι.
Ο χωρισμός δε σου κάνει κάτι. Σε ξεγυμνώνει. Κι ό,τι φανεί, ήταν ήδη εκεί.
