Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Όχι, δεν μπορείς να αντισταθείς στον αληθινό έρωτα. Όσο κι αν παλέψεις να βάλεις φρένο, όσο κι αν χτίσεις τοίχους, όσο κι αν ορκιστείς πως δεν θα ξαναπέσεις, όταν έρθει εκείνη η στιγμή, όλα γκρεμίζονται. Ο αληθινός έρωτας δεν χτυπάει την πόρτα, τη σπάει. Δεν σου ζητάει άδεια να μπει, εισβάλλει με ορμή, και πριν το καταλάβεις, βρίσκεσαι μέσα στη δίνη του.
Κι όσο κι αν προσπαθείς να κρατήσεις τη λογική σου, εκείνη σωπαίνει. Δεν χωράει λογική εδώ. Γιατί αυτό που ζεις δεν είναι πρόγραμμα, δεν είναι σχέδιο. Είναι φωτιά. Είναι το σώμα που τρέμει, η καρδιά που χτυπάει πιο γρήγορα, η ανάσα που κόβεται. Ο αληθινός έρωτας δεν είναι ποτέ μετρημένος. Είναι ακραίος, ωμός, ανελέητος.
Δεν είναι οι εύκολες κουβέντες, δεν είναι τα «θα δούμε», δεν είναι οι εκπτώσεις. Είναι το τώρα. Το όλο. Το απόλυτο. Μπορεί να πονέσει, μπορεί να σε γονατίσει, μπορεί να σε αλλάξει για πάντα. Κι όμως, δεν θα το αντάλλασσες με τίποτα. Γιατί στον αληθινό έρωτα δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις. Υπάρχει μόνο η βεβαιότητα πως αυτό που ζεις δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο.
Κι όσοι σου λένε να κρατήσεις απόσταση, να μείνεις ψύχραιμη, να σώσεις τον εαυτό σου, δεν ξέρουν. Γιατί αν ήξεραν, θα καταλάβαιναν πως κανείς δεν σώζεται απ’ τον έρωτα. Σώζεται μόνο από το ψεύτικο, από το χλιαρό, από το «λίγο». Αλλά όχι από το αληθινό.
Μπορεί να τελειώσει άσχημα, μπορεί να αφήσει σημάδια, μπορεί να σε σημαδέψει για πάντα. Μα είναι τα σημάδια που θα κοιτάς χρόνια μετά και θα λες «έζησα». Γιατί η ζωή χωρίς εκείνη τη φωτιά, χωρίς εκείνο το δέος, είναι απλώς επιβίωση.
Στον αληθινό έρωτα δεν αντιστέκεσαι. Τον αφήνεις να σε πάρει ολόκληρη. Ακόμη κι αν καείς, ξέρεις πως άξιζε.
