Γράφει η Οδύσσεια
Και να ‘μαι πάλι εδώ να αναπολώ, να σκέφτομαι. Εξομολόγηση στο θεό, σε σένα ή σε μένα;
Ξέρω δεν ήταν καλό το timing, δεν ήσουν ούτε εσύ προετοιμασμένος.
Δεν περίμενες τόσα χρόνια μετά, να έρθει ο έρωτας να σου χτυπήσει την πόρτα.
Κι ήταν ανυπόμονο παιδί αυτός ο έρωτας ,δεν καταλάβαινε από συμβιβασμούς. Χτυπούσε και περίμενε απάντηση, περίμενε ανταπόκριση, ήθελε να ολοκληρωθεί σωστά, όπως αρμόζει στα θαύματα.
Όμως κι εγώ, μη νομίζεις ότι ήμουν σε καλύτερη μοίρα. Σαν άπειρο παιδί με ξελόγιασε αυτός έρωτας. Θα μου πεις δεν ήξερες δε ρώταγες; Η αλήθεια είναι πως ήξερα αλλά, ήταν αργά για αποφάσεις.
Κι έτσι έπεσα με τα μούτρα στη φωτιά. Κι αφέθηκα κι έγινα ευάλωτη κι άφησα όλες μου τις αδυναμίες να φανούν. Κι έγινα τρωτή. Μία-μία οι άμυνες μου έπεφταν, με κάθε σου ανάσα, με κάθε σου λέξη.
Αλλά συμπάθα με. Δεν είναι ότι δεν με ένοιαζαν οι συνθήκες, δεν είναι πως δεν καταλάβαινα. Είναι που δε σκεφτόμουν, γιατί εγώ μόνο ένιωθα …
