Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κανείς δεν θα βρει ποτέ απόδειξη.
Ούτε μια selfie. Ούτε ένα story. Ούτε μια γαμημένη φωτογραφία.
Κι όμως, ήμασταν όλα όσα δεν χωρούν στο κάδρο.
Δεν ήμασταν ζευγάρι. Ήμασταν κάτι πολύ πιο σάρκινο, πολύ πιο πνευματικό, πολύ πιο επικίνδυνο.
Ήμασταν το παρακάτω που δεν ειπώθηκε.
Το φιλί που κόπηκε στη μέση.
Το μήνυμα που σβήστηκε πριν σταλεί.
Εσύ κι εγώ ήμασταν νύχτα.
Σκοτάδι που δεν ντρεπόταν για τον εαυτό του.
Και σε αυτό το σκοτάδι, γίναμε φως.
Όχι για να μας δουν. Για να μας νιώσουμε.
Γιατί ό,τι δεν εκτίθεται, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε.
Απλώς, δεν χωρούσε στους κανόνες σας.
Εσύ και εγώ δεν περπατήσαμε ποτέ δημόσια. Δεν βγάλαμε χέρι χέρι καμιά Κυριακή.
Δεν είπαμε «καλημέρα» μπροστά σε άλλους.
Είπαμε μόνο «κλείσε τα μάτια» όταν όλα έκαιγαν.
Εμείς δεν είχαμε ημερομηνίες. Είχαμε εκρήξεις.
Δεν είχαμε σχέσεις. Είχαμε συνωμοσίες.
Δεν είχαμε μέλλον. Είχαμε παρόν που έκαιγε σαν σπίρτο σε ξερό δάσος.
Κι όταν όλα τελείωσαν, δεν είχαμε τίποτα να θυμόμαστε…
παρά μόνο τα πάντα.
Μόνο αυτά που δεν θα γράψει ποτέ η ιστορία.
Γιατί οι πιο μεγάλες αγάπες δεν χρειάζονται αποδείξεις.
Χρειάζονται σιωπή.
Και τώρα που σε σκέφτομαι, δεν πονάω.
Χαμογελάω ειρωνικά.
Γιατί ξέρω ότι όταν κάποιος σου λέει πως είσαι αξέχαστος,
εννοεί ότι έζησες μέσα του τόσο δυνατά που δεν τόλμησε ποτέ να το φωνάξει.
Και κάπως έτσι…
μείναμε ανεξίτηλοι.
Αόρατοι, αλλά ανεξίτηλοι.
