Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Σήμερα, μη σώσεις τίποτα.
Μη σκύψεις να μαζέψεις ό,τι πέφτει.
Μην απλώσεις τα χέρια σου εκεί που δεν φτάνει κανείς για σένα.
Άσε τα όλα κάτω. Ας πέσουν. Δεν είναι όλα δική σου ευθύνη.
Σήμερα δεν χρειάζεται να κρατάς τον κόσμο σε ισορροπία.
Δεν χρειάζεται να φροντίσεις τα συναισθήματα των άλλων.
Δεν χρειάζεται να χαμογελάς όταν μέσα σου βράζει.
Δεν χρειάζεται να δείχνεις δυνατή για να σε αγαπήσουν.
Σήμερα έχεις το δικαίωμα να πεις “όχι”.
Όχι τώρα. Όχι έτσι. Όχι με αυτούς τους όρους.
Έχεις το δικαίωμα να μην απαντήσεις, να μη δικαιολογηθείς, να μη σώσεις καταστάσεις που σε διαλύουν.
Και δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι αντέχεις — το έχεις ήδη κάνει περισσότερες φορές απ’ όσες έπρεπε.
Ξεκόλλα από την ανάγκη να είσαι η “καλή”, η “ήρεμη”, η “λογική”.
Δεν χρωστάς καμία ισορροπία σε έναν κόσμο που σε ήθελε πάντα βολική και πρόθυμη.
Σήμερα, κουβάλα μόνο αυτό που είναι δικό σου.
Τίποτα λιγότερο, τίποτα παραπάνω.
Άφησε πίσω σου την ενοχή που σου φόρτωσαν.
Τις φωνές που σε έπεισαν πως πάντα κάτι λείπει από εσένα.
Τους ανθρώπους που ζήτησαν να σε έχουν δυνατή για να μην αναμετρηθούν με τις δικές τους αδυναμίες.
Σήμερα δεν θα σου ζητήσω να αντέξεις.
Θα σου ζητήσω να σταθείς.
Με πλάτη ευθεία, με καρδιά εκτεθειμένη, με το “αρκετά” στο στόμα.
Και ό,τι πέσει, ας πέσει. Δεν θα πέσεις εσύ.
Γιατί σε είδα να κρατάς το βάρος όλου του κόσμου ενώ μέσα σου έλιωνες.
Σε είδα να δίνεις χωρίς καν να σου ζητηθεί.
Σε είδα να σώζεις, να σηκώνεις, να φροντίζεις — μέχρι να μην μείνει τίποτα για σένα.
Σήμερα, λοιπόν, δεν θα σε σώσω.
Αλλά θα είμαι εδώ να σε βλέπω να μην σώζεις κανέναν.
Και να είμαι περήφανος για σένα.
