Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη
Όλα συνεχίζουν όπως ξεκίνησαν, ήρεμα, γαλήνια, χωρίς τσακωμούς, με κατανόηση και αποδοχή του άλλου. Σχέση που ξεκίνησε διαφορετικά από όλες τις προηγούμενες, χωρίς το τρελό πάθος αλλά χωρίς ταραχές, αμφιβολίες, εκρήξεις και ζήλιες. Και από τους δυο. Έδειχνε να ‘χει στέρεες βάσεις για αυτό και κράτησε τόσο καιρό. Πέντε ολόκληρα χρόνια μαζί. Στο ίδιο σπίτι, στα ταξίδια, στα σκαμπανεβάσματα τα επαγγελματικά. Στις γιορτές, στα οικογενειακά τραπέζια, στους τραπεζικούς λογαριασμούς. Σε λύπες και χαρές. Η πλήρης συνεννόηση.
Όμως πάει καιρός που έχει χαθεί η επαφή συναισθηματική και κυρίως σωματική!
Κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι αγκαλιά, μα το ένα σώμα δεν ποθεί το άλλο παρά μόνο σπάνια και αυτό θυμίζει βιολογική ανάγκη. Έχει μάθει ο ένας τι αρέσει στον άλλο και κάθε φορά που γίνεται είναι σαν τελετουργία. Ανία και ρουτίνα είναι οι λέξεις που της έρχονται στο μυαλό αλλά όχι να της ξεστομίσει δεν μπορεί, αλλά αρνείται και να το παραδεχτεί!
Οι συζητήσεις τους στο τραπέζι δεν την ευχαριστούν. Βαρέθηκε να μιλά για τη δουλειά, για το πώς ήταν η μέρα και το τι καιρό θα κάνει. Όμως μέσα της την πονά γιατί δικαίωμα ποτέ δεν της έδωσε, ούτε εμπιστοσύνης, ούτε θυμάται να της μίλησε άσχημα, να της άσκησε οποιαδήποτε είδους κριτική ή ποτέ του δεν της έχει φωνάξει.
Δεν είναι άνθρωπος αχάριστος να μην του τα αναγνωρίζει όλα αυτά.
Όμως μπήκε στο μυαλό της το ζιζάνιο μήπως πρέπει να χωρίσει. Της λείπει η ένταση, το πάθος, η χημεία. Χάθηκε το ερωτικό ενδιαφέρον που ποτέ βέβαια δεν υπήρξε στα φόρτε του σε αυτή τη σχέση. Νιώθει ανάστατη, νιώθει πως δεν τη γεμίζει. Νιώθει τη σχέση τους να έχει βαλτώσει. Πιθανόν και αυτός, πιθανόν και όχι, δεν της έχει κάνει νύξη και κάποιο παράπονο.
Ίσως και αυτό να αποτελεί ένα πρόβλημα, ότι δεν μιλούν και οι δυο τους πιο βαθιά και εντάξει αυτός πάντα ήταν λιγομίλητος και με τη λογική σκεπτόμενος, αυτή όμως χείμαρρος σκέψεων και συναισθημάτων που τώρα σα να νιώθει πως τα κράταγε τόσα χρόνια μέσα της, με αποτέλεσμα να μένει μισογεμάτο το ποτήρι το κρασί, μα αυτή λαχτάρα για να μεθύσει.
Μέσα της πνίγεται, να το ξεστομίσει αναρωτιέται, να πάρει το ρίσκο να χωρίσει; Και η συνήθεια, τι θα γίνει με τη συνήθεια, πως θα είναι το σπίτι σα γυρίζει και θα βρίσκει το φως κλειστό; Πώς θα ξαναβγεί στο ερωτικό παιχνίδι που έχει ξέχασε πως είναι; Τι θα βρει εκεί έξω, έχει φίλες που ζουν μοναχές χρόνια και ξέρει τι κυκλοφορεί. Και αν το μετανιώσει, μια φωνή της λέει: «Σου χαρίζουν γάιδαρο και συ τον κοιτάς στα δόντια».
Αυτός τι θα κάνει μοναχός, θα πληγωθεί, θα στεναχωρηθεί, πως μπορεί να του προκαλέσει πόνο όταν αυτός ούτε με φύλλο γιασεμιού δε θα την χτυπούσε; Είναι ο άνθρωπος της τόσα χρόνια, ο συγκάτοικος της, ο σύντροφός της.
Θα το αφήσει για απόψε! Θα κοιμίσει τη σκέψη του χωρισμού μαζί με το σώμα της, στο πλάι του ξαπλωμένη. Αύριο ίσως να μην το ξανασκεφτεί.
