Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Ξέρεις τι σημαίνει να πέφτεις ξανά και ξανά; Να νιώθεις τη γη να σε τραβάει κάτω, πιο χαμηλά από ό,τι πίστευες ότι αντέχεις; Είναι εκείνη η στιγμή που λες στον εαυτό σου, “Όχι άλλο. Δεν μπορώ άλλο.” Αλλά, κάπως, πάντα σηκώνεσαι.
Κάθε σφαλιάρα αφήνει σημάδι. Κάθε πτώση κλέβει κάτι από σένα. Την πίστη σου στους ανθρώπους, τη δύναμή σου, την ελπίδα σου. Και όμως, συνεχίζεις. Γιατί; Γιατί δεν σταματάς να παλεύεις;
Μην μου πεις ότι δεν κουράστηκες. Ξέρω ότι κουράστηκες. Ότι κάποιες μέρες το βάρος στις πλάτες σου είναι τόσο μεγάλο, που αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο. Αναρωτιέσαι αν υπάρχει φως στην άκρη.
Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν είναι ότι έχεις άπειρη δύναμη. Δεν είναι ότι δεν φοβάσαι. Είναι ότι κάθε φορά που πέφτεις, θυμάσαι ποια είσαι. Κι αυτή που είσαι, δεν ξέρει πώς να τα παρατήσει.
Αυτή είναι η αλήθεια. Δεν γεννήθηκες για να ζεις στη μέση. Να είσαι μια ζωή στον πάτο, να υπομένεις. Έχεις μάθει να επιβιώνεις. Και επιβίωση σημαίνει να σηκώνεσαι, ακόμα κι όταν τα πόδια σου τρέμουν.
Ναι, κουράστηκες. Και τι έγινε; Κουράστηκες, αλλά ζεις. Αναπνέεις. Παλεύεις. Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι η απόδειξη ότι μέσα σου υπάρχει κάτι που κανείς δεν μπορεί να σου πάρει: η δύναμη να αντέχεις.
Ξέρεις πόσες φορές έχεις σκεφτεί να τα παρατήσεις; Πόσες φορές έκλεισες τα μάτια σου και είπες “Αρκετά”; Αλλά άνοιξες τα μάτια σου πάλι. Γιατί; Γιατί έχεις κάτι μέσα σου που δεν σπάει, ό,τι κι αν γίνει.
Μην περιμένεις να μην πονέσεις ξανά. Μην περιμένεις να είναι όλα εύκολα. Αλλά θυμήσου αυτό: Κάθε φορά που πέφτεις και σηκώνεσαι, κάθε φορά που αντέχεις μια ακόμα σφαλιάρα, γίνεσαι λίγο πιο δυνατή.
Και αν κάποτε αναρωτηθείς γιατί παλεύεις ακόμα, κοίτα πίσω. Δες πόσο μακριά έχεις φτάσει. Και τότε θα καταλάβεις. Ζεις. Και αυτό είναι από μόνο του το μεγαλύτερο κατόρθωμα.
