Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Προτείνω να μην γίνουμε συνήθεια.
Να μην καταντήσουμε δύο άνθρωποι που απλά «είναι μαζί», επειδή έτσι πρέπει, επειδή έτσι συνηθίζεται, επειδή είναι εύκολο να βολευτείς στη ρουτίνα.
Προτείνω να μην ζήσουμε ένα μοτίβο.
Να μην έχουμε τις ίδιες προβλέψιμες συζητήσεις, τις ίδιες κινήσεις, τις ίδιες βαρετές «καλημέρες» και «καληνύχτες» που λέγονται μηχανικά, χωρίς να τις νιώθουμε. Να μη γίνουμε ακόμα ένα ζευγάρι που ζει με το «εντάξει, καλά είμαστε» και το «έτσι είναι οι σχέσεις».
Όχι.
Δεν θέλω να γίνουμε ένα ακόμα ζευγάρι σαν τα άλλα.
Θέλω να σε κοιτάζω κάθε φορά και να βρίσκω κάτι νέο να ανακαλύψω. Θέλω να νιώθω την ένταση ακόμα και όταν δεν λέμε τίποτα. Να κρατάμε την σπίθα ακόμα και στις πιο ήσυχες μέρες.
Δεν θέλω να μάθω κάθε σου αντίδραση απέξω, δεν θέλω να σε βάλω σε κουτάκια προβλέψιμων συμπεριφορών. Θέλω να με εκπλήσσεις, να σε κοιτάω και να νιώθω πως είμαι ακόμα σε εκείνη την πρώτη φορά που κατάλαβα ότι σε θέλω.
Θέλω να διαφωνούμε και να επιστρέφουμε με ακόμα μεγαλύτερο πάθος. Να φεύγουμε για λίγο, να χανόμαστε, αλλά πάντα να έχουμε λόγο να γυρίζουμε πίσω. Θέλω να είναι δύσκολο, να απαιτεί δουλειά, να θέλει κάθε μέρα μια μικρή μάχη για να μείνουμε ζωντανοί.
Δεν θέλω κάτι εύκολο. Θέλω κάτι αληθινό.
Γιατί αυτό είναι που κρατάει. Αυτό είναι που γράφει ιστορία. Αυτό είναι που στο τέλος της μέρας σε κάνει να νιώθεις ζωντανός.
Γι’ αυτό προτείνω να μην γίνουμε συνηθισμένοι. Να μην χαθούμε στην ασφάλεια του προβλέψιμου.
Προτείνω να γίνουμε κάτι που δεν μοιάζει με τίποτα άλλο.
Μας αντέχεις;
