Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κοίτα γύρω σου. Όχι ποιοι σε χειροκροτούν. Ποιοι έμειναν. Ποιοι άντεξαν τις σιωπές σου χωρίς να απαιτούν να τις γεμίσεις για να νιώσουν εκείνοι καλύτερα. Ποιοι κάθισαν δίπλα σου στα δύσκολα χωρίς να κοιτάζουν κάθε τρεις και λίγο την έξοδο. Ποιοι χάρηκαν με τη χαρά σου χωρίς εκείνο το μικρό, σκατόψυχο «ναι, αλλά» που προδίδει τη ζήλια πριν προλάβει να τη μαζέψει το στόμα.
Κοίτα τους καλά. Αυτοί είναι οι άνθρωποί σου. Κι ύστερα κοίτα ποιοι λείπουν. Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί έχουμε ένα καταπληκτικό ταλέντο να θυμόμαστε ποιος μας πρόδωσε και μια βολική αμνησία για το πώς του φερθήκαμε πριν φύγει.
Όλοι προδότες. Όλοι αχάριστοι. Όλοι μας εγκατέλειψαν. Μάλιστα. Και τώρα μάζεψε λίγο το δαχτυλάκι που σηκώθηκε τόσο πρόθυμα και κάνε κάτι πολύ πιο άβολο. Κοίτα εσένα. Πού ήσουν όταν σε χρειάστηκαν; Πόσες φορές δεν άκουσες επειδή περίμενες απλώς τη σειρά σου να μιλήσεις; Πόσα «θα σε πάρω αύριο» έγιναν ποτέ; Πόσες συγγνώμες κατάπιες επειδή η περηφάνια σου είχε μεγαλύτερη όρεξη από την αγάπη σου; Πόσους θεώρησες δεδομένους επειδή είχαν την κακή συνήθεια να σε αγαπούν;
Δεν φεύγουν όλοι επειδή είναι σκάρτοι. Μερικοί κουράστηκαν να χτυπούν μια πόρτα που άνοιγε μόνο όταν τους χρειαζόσουν. Και ναι, υπάρχουν προδοσίες. Υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν ό,τι τους έδωσες και το πατάνε χωρίς δεύτερη σκέψη. Αλλά δεν γίνεται να είναι πάντα όλοι οι άλλοι.
Αν κάθε ιστορία σου τελειώνει με εσένα αθώο και τους άλλους καθάρματα, ξαναδιάβασέ την. Κάπου έχεις παραλείψει σελίδες. Οι άνθρωποι γύρω σου δεν είναι παράσημα. Είναι σχέσεις. Και οι σχέσεις θέλουν παρουσία, όχι βιογραφικό καλού ανθρώπου.
Γι’ αυτό κοίτα γύρω σου. Αν βλέπεις ανθρώπους, φρόντισέ τους. Αν βλέπεις κενό, πριν το ονομάσεις προδοσία, ψάξε λίγο τη μνήμη σου. Μπορεί να μην έφυγαν όλοι από εσένα. Μπορεί κάποιους να τους έδιωξες εσύ.
Απλώς δεν σηκώθηκες ποτέ από τη θέση σου.
