Γράφει η Κική Γ.
Ποιος μπορεί να ξέρει τι υπάρχει μέσα στην ψυχή του άλλου; Όλοι, σύμφωνα με τους «κανόνες» που προτάσσει η οικογένεια και η κοινωνία, μπορούν να είναι οι καλοί οικογενειάρχες, τα καλά παιδιά, οι συνεπείς επαγγελματίες.
Κάποια στιγμή τα φώτα κλείνουν και, ενώ οι πολλοί κοιμούνται, ξυπνά το απωθημένο, το καταπιεσμένο, η δίψα για κάτι νέο, απαγορευμένο ή βαπτισμένο ανήθικο. Ο τρόπος θα βρεθεί. Οι αλυσίδες θα σπάσουν. Όποιος βάλει κάτι στο μυαλό του, γίνεται. Αιτία πάντα υπάρχει.
Λάθος ή σωστό, δεν έχει σημασία. Εφόσον η ψυχή λαχτάρησε, η λογική παραμερίζεται. Αρχίζει η παράνοια, ο πόθος να έρθει η ώρα της ικανοποίησης, της ηδονής, του απαγορευμένου καρπού που προσφέρει αυτό το «κάτι». Αν γίνει η αρχή, έρχεται κι ο εθισμός. Πορνεία, ναρκωτικά, τζόγος, παράνομο χρήμα. Υπάρχει μόνο επανάληψη, χωρίς επιστροφή. Υπάρχουν μεγάλα πλοκάμια που σε τυλίγουν και ατέλειωτες λερναίες ύδρες που ξεπιδάνε γύρω σου. Μπαίνεις στην κλίκα, τελείωσε.
Το δύσκολο πια είναι να διατηρηθούν οι ισορροπίες. Το πρωί το καλό παιδί, ο σωστός κύριος-κυρία, ο υπεράνω υποψίας και αργότερα κάποιος άλλος. Ο ίδιος άνθρωπος σε μια διαφορετική εκδοχή. Μπορεί αυτή η διπλή ζωή να συνεχίζεται χρόνια, χωρίς πυξίδα και εξηγήσεις.
Υπάρχουν παρωπίδες. Οι πρωταγωνιστές δεν βλέπουν, δεν ακούνε, δεν αντιλαμβάνονται, διότι αδυνατούν. Πορώνονται, εθελοτυφλούν, μαγεύονται ή απειλούνται και εκβιάζονται. Αγνοούν αρχικά τους κινδύνους και τελικά παίζουν τη ζωή τους κορώνα γράμματα.
Όταν έρθει η κακιά στιγμή, η άτιμη ώρα, είναι σαν να σκάει οβίδα. Κανείς δεν πιστεύει, κανείς δεν καταλαβαίνει. Πού είναι τελικά αυτό το σύννεφο, για να πέσουμε; Φυσικά, τίποτα δεν γίνεται ξαφνικά. Κάποιοι απλά υποτίμησαν το συγκεκριμένο άτομο, κάποιοι έκλεισαν αυτιά και μάτια και αδιαφόρησαν, ενώ κάποιοι άλλοι βολεύτηκαν εντελώς.
Τα αποτελέσματα σε κάθε περίπτωση ολέθρια. Συνένοχοι ίσως οι πάντες. Συνειδήσεις κοιμισμένες ακόμη απορούν, παραμυθιάζουν και παραμυθιάζονται. Η αποτίμηση ίδια. Τραγική, αδιανόητη!
