Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Ο εγωιστής δεν αγαπάει. Απλώς επιτρέπει να τον αγαπούν, μέχρι να βαρεθεί.
Ο εγωιστής δεν θα μπορέσει ποτέ να αγαπήσει αληθινά, γιατί απλώς δεν χωράει άλλος άνθρωπος μέσα του. Όλα του περιστρέφονται γύρω απ’ το “εγώ” του. Η σχέση, η φροντίδα, η προσοχή, ακόμα και το συναίσθημα. Θέλει να νιώθει σημαντικός, αρκεί να μη χρειαστεί να γίνει ευάλωτος. Θέλει να αγαπηθεί, αρκεί να μη χρειαστεί να δώσει χώρο και να παραχωρήσει έδαφος. Όλα με μέτρο, όλα με προϋποθέσεις.
Ο εγωιστής δεν ακούει. Περιμένει να τελειώσεις για να μιλήσει. Δεν ρωτά πώς νιώθεις∙ υποθέτει. Δεν παραδέχεται λάθη∙ τα ρίχνει πάντα αλλού. Δεν ζητάει συγγνώμη∙ δικαιολογεί τον εαυτό του με ευκολία που πονάει. Και ξέρεις τι είναι το πιο επικίνδυνο; Δεν θα φωνάξει. Δεν θα θυμώσει. Δεν θα σε σπάσει με ένταση. Θα σε διαλύσει ήσυχα, σταθερά, καθημερινά. Με τη σιγουριά ότι είσαι εκεί, όσο λίγο κι αν σου δίνει.
Κι εσύ θα σκέφτεσαι “μήπως φταίω εγώ;”, “να κάνω λίγη ακόμα υπομονή”, “να του εξηγήσω αλλιώς”. Αλλά δεν φταις. Δεν φταις που αγάπησες. Φταις μόνο αν μείνεις εκεί που δεν χωράς. Γιατί ο εγωιστής δεν ανοίγει χώρο στην καρδιά του. Θέλει να γεμίζει τη δική σου, μέχρι να αδειάσεις. Κι όταν αδειάσεις, θα σε κατηγορήσει πως δεν άντεξες.
Η αληθινή αγάπη έχει κόπο. Έχει παραχώρηση, συμβιβασμό, τρυφερότητα. Θέλει να βγάλεις από μέσα σου το “εγώ” και να πεις “εμείς”. Ο εγωιστής δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Δεν θα μπορέσει ποτέ. Γιατί για να αγαπήσεις αληθινά, πρέπει να μπορείς να χάσεις και λίγο απ’ τον εαυτό σου. Κι αυτός δεν διακινδυνεύει ούτε λέξη, ούτε σιωπή, ούτε στιγμή που δεν τον συμφέρει.
Ο εγωιστής δεν αγαπά. Επιλέγει να τον αγαπούν. Κι όταν δεν τον θαυμάζουν πια, φεύγει. Γι’ αυτό μη τον περιμένεις. Μην του εξηγείς. Μην του δίνεις παραπάνω από όσο αξίζει. Γιατί, στο τέλος, δεν είναι ότι δεν ήσουν αρκετή. Είναι ότι εκείνος δεν έμαθε ποτέ να δίνει. Και δίχως δόσιμο, αγάπη δεν χτίζεται.
