Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Οι φίλοι είναι ζωή. Χαρά. Ανεμελιά. Μια παύση της καθημερινότητας, να πουν για λίγο τα δικά τους και ύστερα να συνεχίσουν ξανά. Είναι συντροφιά. Ένα μικρό ψέμα για να αποφύγεις καταστάσεις. Μια δικαιολογία για λίγο, μέχρι να περάσει η μέρα. Είναι φωτογραφίες ξεχασμένες σε κάποιο παλιό κομοδίνο του σπιτιού.
Οι φίλοι είναι ο πρώτος έρωτας. Το πρώτο φιλί. Η πρώτη κοπάνα και η πρώτη απουσία που προσπαθούν να καλύψουν συνωμοτικά. Είναι δρόμος. Μακρύς. Ανοιχτός ορίζοντας που τον ατενίζεις μαζί τους. Είναι όνειρα κοινά που τα μοιραζόσασταν μαζί από παιδιά. Είναι ελπίδα. Φως στο σκοτάδι. Είναι αγκαλιά για να φωλιάσεις όταν δεν έχεις που αλλού να πας.
Οι φίλοι είναι η παρέα που δημιουργείς. Είναι γέλιο. Ιστορίες που θα μοιραστείς μόνο με εκείνους που σε ξέρουν και μυστικά που θα μείνουν για πάντα κρυφά. Οι φίλοι είναι οικογένεια που με τον καιρό γίνονται αδέρφια από επιλογή. Είναι κομμάτια δικά μας που με τα χρόνια ενώνονται και γίνονται ένα. Είναι βράχοι φτιαγμένοι από ατσάλι, στιβαγμένοι στην ακροθαλασσιά περιμένοντας να δεχτούν το κύμα πάνω τους για να γείρεις λίγο να ξεκουραστείς.
Είναι καλοκαίρι. Αναμνήσεις. Θάλασσα. Έρωτες. Πάθη. Στεναχώρια. Προδοσία. Συμφιλίωση. Λάθη. Συγγνώμες και ένα σωρό αμέτρητες στιγμές που ζωντανεύουν κάθε φορά που θα τους συναντήσεις.
