Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Κάποιοι άνθρωποι δεν ήταν ποτέ πραγματικά δικοί σου. Ήταν αστερισμοί και ζούσαν σε παράλληλα σύμπαντα από το δικό σου. Όμως για κάποιο περίεργο λόγο κάθε φορά ένιωθες ότι δύο παράλληλα σύμπαντα γίνονται ένα, έρχονται κοντά, συνυπάρχουν κι ας μην ισχύει αυτό σε καμία φυσική.
Παράλληλες ζωές, παράλληλοι συλλογισμοί που όμως κάποια στιγμή συναντιούνται. Πότε κρυφά, πότε φανερά, πότε απλά στη σκέψη. Και έτσι, όταν έρθει η απώλεια, η ρήξη είναι σαν να διαλύεται ένα σύμπαν. Και εκεί γίνεται κάτι μαγικό, ξεκινάνε να λαμπυρίζουν χιλιάδες αστέρια και να πέφτουν με φορά προς τα κάτω.
Προσπαθούν να βρουν κάπου να συγκρουστούν, να διαλυθούν ακόμα περισσότερο, σαν να μην ήθελαν ποτέ να υπάρξουν για να ζήσουν αυτό το Big Bang. Σαν να ήθελαν για πάντα να μείνουν εκεί και να συνδέονται με άλλους γαλαξίες έστω και παράλληλα.
Έτσι είναι οι χωρισμοί.
Δύσκολοι και απρόβλεπτοι. Και κυρίως όταν εκείνος δεν ήταν ποτέ δικός σου, ούτε για λίγο. Και κάπως έτσι έχουμε δύο σύμπαντα διαλυμένα, ή μπορεί και ένα. Και μαζί με αυτό χιλιάδες αστέρια να προσπαθούν να βρουν το δρόμο προς τη Γη, να σκάσουν με φορά στο έδαφος και να γίνουν χιλιάδες μικρά κομματάκια.
Όμως όταν διαλύεται ένα σύμπαν ο μόνος τρόπος για να επιβιώσεις είναι να φτιάξεις ένα καινούργιο και να ξεκινήσεις από την αρχή..
