Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Δεν είμαι εύκολος άνθρωπος.
Ξέρω ακριβώς πότε γίνομαι κουραστικός. Πότε κλείνομαι χωρίς λόγο. Πότε απαντάω κοφτά ενώ μέσα μου γίνεται συνέλευση από σκέψεις που ούτε εγώ αντέχω. Ξέρω ότι μερικές φορές χάνομαι στο κεφάλι μου σαν τουρίστας χωρίς χάρτη και μετά περιμένω από εσένα να καταλάβεις σε ποιο στενό έχω μπλέξει.
Δεν είμαι περήφανος γι’ αυτό.
Αλλά ούτε θα σου πουλήσω εκείνη την ψεύτικη εκδοχή του άντρα που «τα έχει λύσει όλα μέσα του». Αυτοί συνήθως είναι οι πιο επικίνδυνοι. Οι άνθρωποι που δηλώνουν ήρεμοι σαν βουδιστές μοναχοί και μετά τσακώνονται με το delivery επειδή άργησε ο καφές.
Εγώ τουλάχιστον ξέρω τα κουσούρια μου.
Ξέρω ότι καμιά φορά σαμποτάρω πράγματα που αγαπάω γιατί φοβάμαι μήπως τα χάσω. Ξέρω ότι έχω εκείνη την ηλίθια συνήθεια να κάνω χιούμορ πάνω στη σοβαρή στιγμή επειδή δεν έμαθα ποτέ να στέκομαι γυμνός μέσα σε συναίσθημα χωρίς να πετάξω μια βλακεία για άμυνα.
Κι εσύ γελάς.
Και νευριάζεις μαζί μου ταυτόχρονα.
Το βλέπω.
Ξέρω επίσης ότι αφήνω κούπες παντού μέσα στο σπίτι λες και συμμετέχω σε κοινωνικό πείραμα. Ότι λέω «σε πέντε λεπτά φεύγουμε» ενώ δεν έχω βρει ούτε τα κλειδιά μου ακόμα. Ότι μερικές φορές κουβαλάω τη σιωπή μου σαν βαλίτσα και σε αφήνω απέξω ενώ θα έπρεπε να σου ανοίγω την πόρτα.
Αλλά άκουσέ με λίγο.
Αν είναι να μ’ αγαπάς, να μ’ αγαπάς αληθινά.
Όχι για την εκδοχή μου που είναι εύκολη στη διαχείριση. Όχι μόνο για τις μέρες που είμαι τρυφερός, διαθέσιμος και σωστός.
Να μ’ αγαπάς και στις στραβές μου.
Στις ανασφάλειες που παριστάνουν τον εγωισμό. Στα βράδια που κουράζομαι από τον ίδιο μου τον εαυτό. Στις στιγμές που προσπαθώ αλλά δεν μου βγαίνει σωστά.
Γιατί ξέρεις κάτι;
Ο έρωτας δεν είναι να βρίσκεις άνθρωπο χωρίς λάθη.
Αυτό είναι διαφήμιση.
Έρωτας είναι να κοιτάς τον άλλον την ώρα που μπλέκει τα καλώδια μέσα του και αντί να φύγεις, να κάθεσαι δίπλα του λέγοντας:
«Εντάξει. Θα το ξεμπερδέψουμε μαζί.»
Και πίστεψέ με.
Αυτό αξίζει περισσότερο από όλους τους τέλειους ανθρώπους του κόσμου.
