Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Να μάθεις να αποχωρείς την στιγμή εκείνη που η υπομονή σου δεν πάει παραπέρα.
Να δείχνεις πως έχεις όρια και πως τα πέρασαν.
Να μην κρατάς μέσα σου πράγματα και καταστάσεις που σε τρώνε.
Να μην υπομένεις τον πόνο που προσπαθούν να σου περάσουν για να σε δουν να πέφτεις, να πέφτεις δίχως να μπορείς να σηκωθείς ξανά.
Να μην κάθεσαι όπου σε τρώνε, όπου σε εκμεταλλεύονται.
Να μην τους κάνεις τη χάρη, να κάνεις το χατίρι στον εαυτό σου.
Να μην τους δεις να χαίρονται παρά μόνο να αναρωτιούνται πως τα κατάφερες πάλι και πάλι.
Δείξε τους πως αξίζεις πιο πολλά από όσα πιστεύουν πως αξίζεις. Αν δεν το κάνεις εσύ δεν θα το κάνει κανείς για εσένα. Οι άνθρωποι κοιτούν μόνο τον εαυτό τους, μόνο την πάρτη τους.
Δεν ήρθες σε αυτό τον κόσμο για να ευχαριστείς τον οποιονδήποτε περνάει από τη ζωή σου.
Οι άνθρωποι εκείνοι που αξίζουν θα μείνουν. Οι υπόλοιποι κάνουν ένα πέρασμα, παίρνουν ότι θέλουν, αφήνουν πίσω τους συντρίμμια και καμένες ψυχές και συνεχίζουν τον δρόμο τους σαν να μην έχει συμβεί τίποτα ποτέ.
Μάλλον συνεχίζεις να πιστεύεις πως υπάρχουν ίδιοι με εσένα μέχρι που σε κάνουν να γίνεσαι ίδιος με εκείνους.
Μην τους κάνεις το χατίρι.
Να μάθεις να φεύγεις, να φεύγεις δίχως να κοιτάς πίσω. Με το κεφάλι και τη μύτη σου ψηλά, ξέρεις, χρειάζεται και αυτό που και που.
Για εσένα, για εσένα μια φορά και ας πούνε ότι θέλουν.
Σιγά βρε αδερφέ, σάμπως δεν έχουν πει τόσα και τόσα!
Πάντα λένε κάτι, πάντα βρίσκουν κάτι και πάντα θα το κάνουν γιατί τους αφήνεις.
Μην τους κάνεις το χατίρι, να φεύγεις και να προχωράς παρακάτω.
Να το κάνεις για να τους το δείχνεις, μα πάνω απ’ όλα για να δείχνεις στον εαυτό σου πως ξέρεις πως να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή.
Πως η υπομονή σου έπιασε πάτο και δεν έχει πιο κάτω.
Να φεύγεις…
