Γράφει η Κατερίνα Χριστοδούλου
Ωραία τα φώτα, εκτυφλωτικά τα χρώματα καθώς σκορπίζονται στο μαύρο ουρανό. Το θέαμα εκπληκτικό, μαγευτικό!Προσπαθείς να προλάβεις να ανοίξεις την κάμερα του κινητού σου, να απαθανατίσεις τη στιγμή, μα για πολύ λίγο χάνεται, σβήνει και μένει πάλι πίσω το σκοτάδι..
Κάπως έτσι είναι και κάποιες γνωριμίες. Αυτές οι ξαφνικές, που σου χτυπούν την πόρτα για λίγο και μετά χάνονται.
Είναι ωραία τα πυροτεχνήματα, έντονα, ζωντανά. Είναι ωραίες οι στιγμές αυτές. Αλλά είναι ικανές να κρατηθούν; Είναι ικανές να φωτίσουν τον «ουρανό» σου, τη ζωή σου μακροπρόθεσμα;
Οι περισσότεροι αποζητούν τα έντονα, με λίγοι είναι εκείνοι που ψάχνουν τα ήρεμα, τα γαλήνια. Πολλοί θέλουν τη φλόγα, μα λίγοι είναι εκείνοι που προσπαθούν να την κρατήσουν αναμμένη και ζωντανή.
Γι’ αυτό την επόμενη φορά μην μπερδέψεις τον άνθρωπο της «μιας ζωής» με αυτόν της «μιας βραδιάς».
Να είσαι το «τζάκι» κι όχι το «πυροτέχνημα» στη ζωή κάποιου.
