Γράφει η Πράξια Αρέστη
Να ‘ταν να έμενες.
Να έμενες για μια ώρα, για μια μέρα, για μια βδομάδα, για ένα μήνα, για μια ζωή.
Να έμενες έστω και λίγο. Τόσο, όσο για να σε χόρτανε το σώμα μου και να σε συνήθιζαν τα μάτια μου.
Κι όταν θα έφευγες η μυρώδια σου στα ρούχα μου να έμενε μέχρι την επόμενη φορά.
Να φεύγεις για τόσο λίγο. Κι όταν θα έρχεσαι να είναι σα να μην έφυγες πότέ. Σα να μην έχασες ούτε μια μέρα από τη ζωή μου, σα να ξέρω πώς περνάς την καθέ σου μέρα.
Να νιώθεις μαζί μου οικεία, να νιώθεις ότι επέστρεψες μετά από ένα μεγάλο ταξίδι σε ξένη χώρα, εκεί που ανήκεις.
Να κάνουμε έρωτα και να είναι κάθε φορά καλύτερη από την προηγουμένη. Να μην ξεχνάνε τα σώματά μας την ανατριχίλα της κάβλας όταν έρχονται κοντά. Να μη συνηθίζουν το ένα μακριά από το άλλο, να μην πεθαίνουν στην αναμονή, να μην ξεμένουν από αντοχές, να μην πληγώνονται στεγνά και άποτα σε ξένες χώρες που δεν ξέρουν πώς να τα ποτίσουν.
Να έρχεσαι πιο συχνά. Να μην σκοτώνεις πάντα τον έρωτα στην εμβρυακή του φάση. Να έρχεσαι για να τον ζεις και να σε γεμίζει μέχρι την επόμενη φορά.
Κι όταν θα είσαι αλλού, όταν θα χορτάνεις τις ανάγκες σου με συνήθεια, θα σε περιμένω να έρθεις.
Κι όταν έρθεις θα ανοίξω την πόρτα, θα σου χαμογελάσω και θα είναι σαν να μην έφύγες ποτέ.
