Είθισται αρχή κάθε έτους να θέτουμε στόχους, ορόσημα και να δίνουμε υποσχέσεις για βελτίωση του εαυτού μας και του μικρόκοσμου ή μεγάκοσμου που ζούμε. Εξάλλου είναι στη φύση του ανθρώπου να ορίζει μικρές και μεγάλες Ιθάκες στην προσπάθεια να σηματοδοτήσει το ταξίδι του στην θάλασσα της καθημερινότητας και τα κύματα των τυχαιοτήτων που μας παρασέρνουν σε διαφορετικές ρότες απο τις προκαθορισμένες. Έχω πάψει από καιρό να πιστεύω στην μοίρα. Η δύναμη της τυχαιότητας καθορίζει το σύνολο των επιλογών μας και η δύναμη ή αδυναμία της ανθρώπινης βούλησης καθορίζει την επιλογή μας κάθε φορά. Ξέρω ότι δεν είναι ρομαντική θεώρηση της ζωής και προφανώς δεν ζητάω να την συμμεριστείτε, απλά στις τόσες απόψεις με τις οποίες ανταμώνετε, δείτε και άλλη μια.
Έκανα αυτή την εισαγωγή για να μοιραστώ μαζί σας έναν από τους στόχους που έχω θέσει για την φετινή χρονιά. Να γίνει λιγάκι πιο ανθρώπινος ο καθημερινός και ο ψηφιακός κόσμος που μοιραζόμαστε. Αφορμή πήρα από την καθημερινή χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Στα μέσα αυτά παρατηρείς συμπυκνωμένη την ανθρώπινη συμπεριφορά. Είναι οι μεγεθυντικοί φακοί των καλύτερων και των χειρότερων πλευρών μας. Αυτό που παρατήρησα μέρα με την μέρα είναι ότι χάνεται η ανθρωπιά και η παιδεία μας. Με τον κίνδυνο να φανώ ο γκρινιάρης μπάρμπας του δικτυακού σογιού μας, δεν μπορεί διάολε να μην παραχωρούμε αυτονόητα την θέση μας σε εγκύους, αρρώστους και ηλικιωμένους. Δεν γίνεται να κάνουμε κατάληψη σε θέσεις που τους ανήκουν και μετά να κοιτάμε επιδεικτικά το παράθυρο για να μην χρειαστεί να σηκωθούμε. Επίσης δεν γίνεται να μοιράζονται αβέρτα διαδικτυακοί ψόφοι και κατάρες για μάνες και σπίτια.
Σκέφτομαι καμιά φορά που έχει γίνει το λάθος. Πως φτάσαμε να μετράμε την ανθρώπινη ζωή σε μια πιασμένη θέση, σε μια δικτυακή κατάρα, σε μια χρηματική συναλλαγή; Πως από την ιερότητα της Μάνας και της Εστίας φτάσαμε να τα βρίζουμε με τον πρώτο καυγά; Οι απαντήσεις δεν είναι απλές και ούτε γίνεται ν’ αναλυθουν σε αυτό το κείμενο. Αυτό που ζητάω από μας είναι να δώσουμε πρώτοι το παράδειγμα της ανθρωπιάς και του ήθους, όπου και όπως μπορούμε. Έμπρακτα, κάθε μέρα κόντρα σε καθημερινούς και ψηφιακούς θεούς και δαίμονες. Η παιδεία δεν κατακτιέται με δασκαλίστικους δεκάρικους λόγους, ούτε από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά με την πράξη, το παράδειγμα και το πείσμα. Οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν ευνοούν, αλλά από την άλλη πλευρά νεα χρονιά ήρθε και δεν είναι κακό να παλέψουμε μια ακόμη φορά για τα παλιά και τα νεα όνειρα μας.
Τα σέβη μου.
