Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Και μια μέρα, σταματάς.
Σταματάς να κανονίζεις, σταματάς να τηλεφωνείς. Σταματάς να είσαι πάντα εκεί.
Δεν το κάνεις με καμία ανακοίνωση. Δεν το συζητάς. Δεν το αναλύεις.
Απλά, αποσύρεις την παρουσία σου.
Είναι κάποιες στιγμές που δεν χρειάζονται πολλές αναλύσεις. Είναι τόσο απλές, τόσο ξεκάθαρες.
Στέκεσαι απλά και κοιτάς τον κόσμο γύρω σου και μετράς.
Μετράς στιγμές. Μετράς σιωπές και απουσίες.
Μετράς εκείνο το «πάμε» που δεν άκουσες. Εκείνο το «θα έρθεις;» που δεν ειπώθηκε. Εκείνο το «έρχομαι» που έμεινε χαμένο σε αυτονόητα και ανείπωτα.
Και τότε καταλαβαίνεις. Όχι με θυμό. Με διαύγεια. Ότι ήσουν περισσότερη απ’ όσο χωρούσε η άλλη πλευρά. Ότι έδινες χωρίς να μετράς, αλλά οι άλλοι μετρούσαν πάντα τι τους κόστιζε. Ότι ήσουν διαθέσιμη, πρόθυμη, παρούσα, και αυτό κάποια στιγμή έγινε δεδομένο.
Έγινε δεδομένο πως εσύ θα κανονίσεις τον καφέ, έγινε δεδομένο πως εσύ θα ανοίξεις τη ζωή και το σπίτι σου, έγινε δεδομένο πως εσύ θα φροντίσεις για όλους τους άλλους.
Και κάπου εκεί.. αποσύρεσαι. Ήρεμα.. χωρίς καν απογοήτευση.
Δεν αποσύρεσαι για να τιμωρήσεις κανέναν. Αποσύρεσαι για εσένα. Για να μην αδειάσεις άλλο. Για να μην περιμένεις απαντήσεις που δεν έρχονται ποτέ και ερωτήσεις που ξεβολεύουν και αποσιωπούνται. Για να μην μπάζουν άλλοι οι χαραμάδες..
Η απόσυρση δεν είναι ήττα. Είναι επιλογή. Είναι το σημείο που σταματάς να εξηγείς την αξία σου και αρχίζεις να τη σέβεσαι. Είναι η στιγμή που δεν ζητάς πια χώρο. Παίρνεις απόσταση.
Και ξέρεις τι αλλάζει; Τίποτα και όλα μαζί. Οι ίδιοι άνθρωποι μένουν ίδιοι. Εσύ όμως όχι. Γιατί έμαθες πως η παρουσία σου έχει μια αξία που δεν της αξίζει να χαραμίζεται. Και όποιος δεν το ένιωσε όταν ήσουν εκεί, θα το καταλάβει μόνο όταν δεν θα είσαι πια.
Και τότε, δεν επιστρέφεις. Γιατί το ξεκίνημα έγινε τη στιγμή που αποχώρησες.
