Λοιπόν, ξέρετε τι μου τη δίνει στα νεύρα και έχω και πολλά; Ίσως φταίνε τα φεγγάρια, μπορεί και οι υπόλοιποι πλανήτες, μπορεί και πάλι να φταίει το άτιμο το είδος μας που κάθε τρεις και λίγο, πάντα κάτι γίνεται και το νευρικό μου σύστημα το κάνει σμπαράλια.
Ναι γκρινιάζω, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, όταν βλέπω γύρω μου ανθρώπους οn/off. Θα πείτε τώρα τι λέει πάλι αυτή η τρελή αλλά ρε αδέρφια έχω τα δίκια μου και θα σας πω ευθύς αμέσως τι εννοώ και το φρύδι δεν λέει να κάτσει. Μονίμως σε θέση ανοδική. Κάθε φορά που ακούω μαλακία νομίζω πως σηκώνεται όλο και πιο πολύ το ρημάδι.
Έλεγα για κάτι τυπάκια που λέτε, που είναι μια ζέστη μια κρύο, τυπάκια που το παίζουν φίλοι αλλά όποτε τους συμφέρει. Αυτό το συμφέρον έχει γίνει μάστιγα στις ανθρώπινες σχέσεις, ο καθένας τη πάρτη του, τον εγωισμό του και τις ανασφάλειες του. Όποτε θυμηθούν, σε θυμούνται, όποτε γουστάρουν σε γουστάρουν, και όποτε σε γυρεύουν σε βρίσκουν.
Αυτό είναι το λάθος. Καιρός να τους δείξεις πως αν σε ψάχνουν όποτε τους κάνει κέφι, θα σε βρίσκουν όποτε κάνεις κέφι εσύ. Η συνέπεια στις σχέσεις τις ανθρώπινες είναι βασικό συστατικό. Όταν λείπει από το μενού, η σχέση είναι χλιαρή προς κακή.
Τους ανθρώπους μας, αν θέλουμε να τους έχουμε στη ζωή μας, πρέπει και να τους το δείχνουμε παντός καιρού και όχι όποτε μας βολεύει. Ένα μήνυμα είναι αρκετό να δείξεις ότι σκέφτεσαι τον άλλο. Θα το στείλεις όχι επειδή νιώθεις μόνος αλλά επειδή όντως σε νοιάζει τι κάνει.
Δεν είμαστε παιχνίδια οι άνθρωποι. Κάποιοι από εμάς έχουμε και συναισθήματα. Μη μας τα ποδοπατάτε επειδή είμαστε εκεί όποτε μας θυμηθείτε. Είμαστε εκεί γιατί θέλουμε να είμαστε, και ας μας έχετε πικράνει και παραμελήσει και αγνοήσει. Μην το παρακάνετε γιατί τα μυαλά γυρνάνε και μετά θα μας ψάχνετε και δεν θα μας βρίσκετε.
