Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Πάντα έφευγες βιαστικά πάντα έμενα με μια λέξη που δε σου έλεγα.
Από τότε που γνωριστήκαμε και τα φτιάξαμε πάντα με είχες στο περίμενε και όταν τύχαινε και βρισκόμασταν έφευγες πριν καν το καταλάβω.
Κάθε φορά είχα τόσα να σου πω και κάθε φορά δε προλάβαινα ή δε μου έβγαινε να πω τίποτα τελικά. Τι νόημα είχε να σου πω αυτά που θέλω και αυτά που νιώθω. Όταν εσύ είσαι για τα λίγα τι νόημα έχει να σου μιλήσω για περισσότερα. Όταν εσύ νιώθεις μέχρι πάθος τι νόημα έχει να σου πω ότι σε αγαπάω. Σάμπως να ξερες τι σημαίνει και αγάπη; Να ξερες τι σημαίνει νοιάζομαι, φροντίζω, σέβομαι…
Δεν είχες χρόνο για μένα. Δεν επιδίωκες να με βλέπεις. Όποτε σου περίσσευε χρόνος ερχόσουν κι εγώ να σε περιμένω εκεί. Πάντα με έβρισκες εκεί γιατί με θεωρούσες δεδομένη. Ήμουν γιατί σε αγαπούσα και το λίγο σου το λαχταρούσα μέχρι που είπα φτάνει.
Απλά έμενα γιατί βαθιά μέσα μου πίστευα ότι με αγαπούσες έστω λίγο. Έτσι ήθελα να πιστεύω. Λάθος μου. Εθελοτυφλούσα αλλά ήρθε η μέρα που ξύπνησα και συνειδητοποίησα τη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που δε μου άρεσε αλλά έπρεπε να αντιμετωπίσω. Την αντιμετώπισα λοιπόν όπως της άρμοζε. Δεν ήσουν εσύ για μένα. Δεν ήμουν εγώ για σένα. Κάπου έφταιξα που πίστευα πράγματα που δεν έβλεπα, κάπου έφταιξες που συμβιβάστηκες στο να με κάνεις να το πιστεύω για να είμαι απλά η καβάτζα σου τις δύσκολες ώρες σου.
Δε θα αναλώσω άλλο τον εαυτό μου στο ποιος έφταιξε και γιατί. Μόνο μια συμβουλή. Μάθε να είσαι πιο ξεκάθαρος για το τι θέλεις και να αποφεύγεις τις δικαιολογίες.
Μασάμε κουτόχορτο μέχρι εκεί που θέλουμε. Κανείς δεν είναι ηλίθιος όμως. Μη μπερδεύεις τον ερωτευμένο με τον ηλίθιο και τον πατάς γιατί εκεί που είσαι ήταν κι εκεί που είναι θα βρεθείς και δε θα σου αρέσουν τέτοιες συμπεριφορές. Αυτά από μένα. Αντίο.
