Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Το μοναδικό πρόσωπο που χρειάζεσαι στη ζωή σου, είναι εκείνο που σου δείχνει ότι σε χρειάζεται στη δική του.
Μεγαλώνοντας μαθαίνεις να επιλέγεις και κρατάς δίπλα σου ό,τι είναι ξεκάθαρο κι αγαπημένο.
Και το ξεκάθαρο είναι το αμοιβαίο.
Να μην στριμώχνεσαι εκεί που δεν σε θέλουν.
Να μην καπακώνεις το παρόν σου κοιτάζοντας το παρελθόν σου.
Να είσαι εκεί που σε θέλουν μ’όλα τα κύτταρα του κορμιού τους.
Να είσαι εκεί όπου ο ήλιος λάμπει, όπου τ’αστέρια φωτίζουν το βράδυ σου.
Να είσαι εκεί όπου το σ’αγαπώ σου, φαντάζει πολύ κι όχι λίγο.
Όσο και να κλαις για έναν χαμένο έρωτα, δεν ξαναγυρίζει.
Πάτα γκάζι και πάμε παρακάτω.
Εκεί όπου το μαζί δεν πληγώνει, εκεί όπου το μαζί δεν είναι περαστικό αλλά μόνιμο.
Να προτιμάς τους παρόντες κι όχι τους απόντες στην ζωή σου.
Γιατί οι άνθρωποι της ζωής σου δεν χρειάζεται να κάνουν θόρυβο για να τους καταλάβεις, είναι εκεί δίπλα σου, να σου γεμίζουν την μέρα σου με αγάπη.
Κι εγώ θα σε γεμίσω με τόση αγάπη που θα ασφυκτιάς μακριά μου.
Θα σε γεμίσω ουρανό και λιόγερμα να γέρνεις την ψυχή σου να ανασαίνει.
Αρκεί να ξέρω ότι θα μ’αγαπήσεις, ότι θα με νοιάζεσαι.
Κι εγώ θα νοιάζομαι για ό,τι σε κάνει ευτυχισμένο, για ότι σου έχει λείψει.
Γιατί ο αυθεντικός έρωτας, έχει ψυχή και μπέσα.
Γιατί εγώ μάτια μου πεθαίνω για ένα σου φιλί, πεθαίνω για την ώρα που θα βρεθώ στην αγκαλιά σου.
Γιατί μπαίνω μέσα σε σταγόνες από έρωτα και κυλώ πάνω στο δέρμα σου, στις σκέψεις σου, στην ανάγκη σου, στην ανάγκη μου.
Εκεί θα με βρεις, πάνω στο δέρμα της ψυχής σου.
Εκεί όπου η ανάγκη σου θα μετράει στο μαζί μας.
