Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Σε σένα που έχεις την “αυτοαγάπη” για σημαία, και το να σ’ αγαπάς, είναι προτεραιότητα..
Πολλές φορές οι άνθρωποι χρησιμοποιούμε εκφράσεις που φαντάζουν όμορφες δίχως να ξέρουμε (ή να μπαίνουμε στον κόπο να μαθαίνουμε τί σημαίνουν) και ακόμα χειρότερα τις αλλάζουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να βολεύουν εμάς.
Πάμε λιγάκι να δούμε την έννοια της λέξης “αυτοαγάπη”; Πόσος εγωισμός άραγε μπορεί να κρύβεται πίσω της; Μπορεί;
Όταν λες “μ’αγαπώ” γι’ αυτό δεν δίνω σημασία σε κάποιον, δεν είναι αγάπη είναι εγωισμός.
Όταν λες “μ’αγαπώ”, με έχω σε προτεραιότητα αδιαφορώντας για τις ανάγκες του άλλου,
δεν είναι αγάπη για σένα, μα καθαρός εγωισμός.
Όταν λες “μ’αγαπώ” και είμαι καλύτερος από σένα, δεν είναι αγάπη, είναι αλαζονεία.
Όταν λες με επιλέγω και αφήνεις τον άλλο να σε περιμένει έτσι απλά,
δεν σε αγαπάς, εγωιστής είσαι.
Γιατί η “αυτοαγάπη” σημαίνει ταπεινότητα.
Σημαίνει νοιάξιμο.
Σημαίνει συμπόνοια, παρουσία με ενσυναίσθηση.
Και εφόσον το πράττω στον εαυτό μου αυτό (γιατί κάθε άλλο παρά θεωρητική είναι..) τότε μπορώ να το πράξω και στον συνάνθρωπό μου, σύντροφο, φίλο μου κτλ.
Μην μπερδεύεις φίλε μου αυτό που θα’ θελες να ήσουν, αυτό που ίσως ωραία ακούγεται,
με την πραγματικότητά σου.
Γιατί αυτό που προφέρεις σαν λέξη, χάνεται μέσα στην ανυπαρξία και την αδυναμία σου για εφαρμογή του.
Μην ψάχνεις μεγαλόκροτες λέξεις μα μικρές, σταθερές, λιτές και καθαρές πράξεις.
Μην παίρνεις στο στόμα σου την αγάπη για τον εαυτό, όταν σαν άμυνά σου την πετάς στον απέναντι.
Η αγάπη δεν λέγεται.
Δείχνεται.
Και κάνει κρότο από μόνη της.
Χωρίς βαρύγδουπες δηλώσεις, χωρίς επάρσεις, χωρίς γροθιές στο τραπέζι.
Με χάδι στο βλέμμα και χέρια ανοιχτά.
Έτσι πορεύεται και έτσι προχωρά.
Με λάθη, λακκούβες, μώλωπες και με δάκρυα συγχώρεσης.
Σιγανά και ταπεινά.
Όλα τα άλλα, δυστυχώς..
