Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν είναι το ίδιο να σε αγαπούν και να σε χρειάζονται. Μοιάζει στην αρχή, γιατί και τα δύο σε φέρνουν κοντά σε κάποιον. Σε κάνουν να νιώθεις σημαντικός. Να πιστεύεις πως έχεις θέση. Πως ανήκεις. Αλλά η διαφορά τους φαίνεται όταν αρχίσουν να λείπουν τα εύκολα.
Όταν σε χρειάζονται, σε πλησιάζουν γιατί καλύπτεις κάτι. Ένα κενό, έναν φόβο, μια μοναξιά που δεν αντέχεται. Είσαι η λύση τους, όχι η επιλογή τους. Σε κρατούν όσο τους εξυπηρετείς. Όσο υπάρχει λόγος να είσαι εκεί. Κι εσύ, αν δεν προσέξεις, το μπερδεύεις με αγάπη. Γιατί σε θέλουν. Σε ζητούν. Σε αναζητούν. Και νομίζεις πως αυτό φτάνει.
Δεν φτάνει.
Γιατί η ανάγκη έχει ημερομηνία λήξης. Όταν καλυφθεί, όταν αλλάξουν οι συνθήκες, όταν βρεθεί κάτι άλλο που καλύπτει το ίδιο κενό, φεύγει. Δεν έχει λόγο να μείνει. Δεν έχει ρίζα. Είναι κάτι πρόχειρο που στήθηκε για να αντέξει μια στιγμή. Όχι μια ζωή.
Η αγάπη δεν λειτουργεί έτσι. Δεν σε κρατά επειδή πρέπει. Σε κρατά επειδή θέλει. Κι αυτό είναι όλο το παιχνίδι. Στην αγάπη δεν είσαι χρήσιμος. Είσαι αναντικατάστατος. Δεν σε αντικαθιστούν όταν βρεθεί κάτι πιο εύκολο. Δεν σε αφήνουν όταν πάψεις να δίνεις αυτό που έδινες. Μένουν. Ακόμα κι όταν δεν υπάρχει λόγος να μείνουν.
Αυτό πονάει περισσότερο να το καταλάβεις εκ των υστέρων.
Γιατί θα έρθει μια στιγμή που θα κοιτάξεις πίσω και θα δεις ότι δεν σε αγάπησαν. Σε χρειάστηκαν. Ότι όλα όσα έδωσες, τα πήραν χωρίς να στα επιστρέψουν ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Ότι ήσουν εκεί για να κρατάς ισορροπίες, να γεμίζεις κενά, να απαλύνεις φόβους. Κι όταν όλα αυτά τελείωσαν, τελείωσες κι εσύ για εκείνους.
Και τότε μένεις εσύ.
Χωρίς φωνές, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς κάτι να πιαστείς. Μένεις με την αλήθεια που δεν ήθελες να δεις όσο ήσουν μέσα σε αυτό. Ότι δεν ήσουν επιλογή. Ήσουν ανάγκη. Και η ανάγκη δεν αγαπά. Χρησιμοποιεί.
Δεν είναι εύκολο να το παραδεχτείς. Γιατί σημαίνει ότι επένδυσες κάπου που δεν υπήρχε βάθος. Ότι έδωσες κομμάτια σου σε κάτι που δεν είχε πρόθεση να τα κρατήσει. Αλλά είναι απαραίτητο να το καταλάβεις. Για να μη ξαναμπερδέψεις τη φωνή της ανάγκης με τη σιωπή της αγάπης.
Γιατί η αγάπη δεν φωνάζει για να σε κρατήσει. Δεν σε τραβά από ανάγκη. Στέκεται. Περιμένει. Και όταν όλα γύρω καταρρέουν, δεν φεύγει.
Εκεί είναι η διαφορά.
Κι αν κάποτε βρεθείς ξανά μπροστά σε κάποιον που σε θέλει, μην ρωτήσεις αν σε χρειάζεται. Ρώτα αν θα μείνει όταν δεν θα έχει λόγο να μείνει.
Γιατί εκεί κρίνονται τα πάντα.
