Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Απο την πρώτη ματιά, ξέραμε κι οι δυο πως θα μπλέξουμε μα δεν έφυγε κανείς μας.
Απο το πρώτο λεπτό ένα πυροτέχνημα άναψε τον ουρανό και το μυαλό μας.
Ναι πρώτα το μυαλό μας. Τέτοιοι είμαστε.
Πρώτα το μυαλό και μετά το κορμί. Πρώτα το κορμί αλλά τις εντολές τις έδινε το μυαλό. Περίεργο ε;
Κι όμως όλα περίεργα είναι μεταξύ μας. Τόσο ψεύτικα μα και τόσο αληθινά! Τόσο σοβαρά και τόσο τρελά!
Κανείς δεν το ξέρει. Κι αν κάποτε το μάθαινε, κανείς δεν θα μπορούσε να το καταλάβει.
Είμαστε ένα απο το πρώτο λεπτό. Χημεία το είπαμε και συμφωνήσαμε κι οι δυο.
Τρέλα το λέγαμε και γελούσαμε σαν μικρά παιδιά. Σαν έφηβοι που κρέμονται στην οθόνη ενός κινητού.
«Λίγο ακόμα, μην κλείσεις»
«Δεν σε χόρτασα ακόμα»
Και να τα βουβά βλέμματα που μιλάνε περισσότερο κι απο τους δυο μας.
Τόσο διαφορετικοί, μα τόσο ίδιοι. Τόσο μακριά κι όμως τόσο κοντά.
Τόσο ουτοπικά, μα τόσο πραγματικά.
Ξέρουμε κι οι δυο την αλήθεια.
Κι όσο κι αν ξέρουμε πως είναι λάθος, όσο κι αν ξέρουμε πως δεν θα οδηγήσει πουθενά, δεν φεύγει κανείς μας.
Εδώ! ΜΑΖΙ! Κι όπου βγει! Κι ας πονέσει, γιατί στο τέλος θα πονέσει.
Αλλά τουλάχιστον θα το έχουμε ζήσει.
