Γράφει η Εύα Καρρά
Πάντα αναρωτιόμουν πώς γίνεται να λέει κάποιος ότι σε αγαπάει και μετά να εξαφανίζεται. Πώς γίνεται να είναι καλά, να προχωράει, να γελάει, να ζει, μακριά από σένα. Εσύ, όμως, βρήκες τον τρόπο. Βρήκες τον τρόπο να είσαι τόσο καλά μακριά μου, ώστε να μην νιώθεις την ανάγκη να γυρίσεις.
Κι αφού όλα είναι τόσο τέλεια στη ζωή σου, τι σε νοιάζει αν το ξέρω; Αν μάθω για τα βράδια σου που δεν είναι πια δικά μας. Αν μάθω ότι οι σκέψεις σου δεν έχουν καμία γωνιά για μένα. Μου άφησες το τίποτα και πήρες το «όλα» σου μαζί. Και ξέρεις τι; Είσαι καλά. Το βλέπω. Το νιώθω.
Εγώ; Εγώ προσπαθώ να μάθω να ζω με το κενό. Προσπαθώ να γεμίσω τις ώρες μου με κάτι που να μην σε θυμίζει. Αλλά να, εκεί είναι το θέμα. Όλα σε θυμίζουν. Ο καφές το πρωί, το τραγούδι στο ραδιόφωνο, ακόμα και το φως που μπαίνει από το παράθυρο, έχει κάτι από εσένα.
Δεν ζητάω να με λυπηθείς. Δεν ζητάω ούτε να γυρίσεις. Αλλά, αν είναι όλα τόσο καλά στη ζωή σου, τότε τι σε νοιάζει αν ξέρω ότι είσαι καλά; Γιατί μου το δείχνεις με τόση επιμονή, σαν να προσπαθείς να με πείσεις για κάτι που δεν πιστεύεις ούτε εσύ;
Ίσως, τελικά, να μην είσαι τόσο καλά. Ίσως να σε πονάει κι εσένα αυτή η απόσταση. Αλλά το να μείνεις μακριά σου φαινόταν πιο εύκολο από το να παλέψεις για εμάς.
Ξέρεις κάτι; Δεν με νοιάζει πια. Μπορείς να είσαι καλά ή όχι. Μπορείς να γελάς ή να πονάς. Εγώ το μόνο που θέλω είναι να μάθω να ζω για μένα. Να ξαναβρώ την ισορροπία μου. Και αν είσαι καλά μακριά μου, καλύτερα. Γιατί εγώ θα μάθω να είμαι καλά χωρίς εσένα.
