Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου
Παιδί οξύθυμο και αντιδραστικό με ονόμαζαν κάθε φορά που τα θέλω και τα πρέπει μου ήταν διαφορετικά από τα δικά τους.
Χωρίς κανείς να φιλτράρει στο μυαλό του αυτά που λέω και αυτά που σκέφτομαι έβγαζαν αβίαστα τα συμπεράσματά τους για μένα με μοναδικό γνώμονα την δική τους λογική.
Δεν ήμουν σαν αυτούς και αυτό ήταν λάθος. Ήταν πάντα λάθος για αυτούς. Και εγώ όσο με έλεγαν διαφορετική και ξεροκέφαλη τόσο πείσμωνα να μην αλλάξω. Όχι για να τους αποδείξω ότι δεν είχαν δίκιο ούτε ότι αυτοί ήταν λάθος και εγώ σωστή.
Δεν άλλαζα γιατί ήμουν συνειδητοποιημένη τι πίστευα, τι ήθελα και γιατί. Η δική τους εκδοχή για μένα ήταν απλά δική τους και μπορούσαν πραγματικά να πίστευαν ό,τι ήθελαν. Γιατί αυτό που πίστευαν αυτοί για μένα ήταν χιλιόμετρα μακριά από αυτό που ουσιαστικά ήμουν.
Και εγώ δεν είχα να αποδείξω ποτέ και τίποτα σε κάποιον. Απλούστατα επειδή ήμουν αυτή που ήμουν με απόλυτη γνώση του τι έκανα και τι πίστευα.
Τα όνειρα μου για τη ζωή μου αφορούσαν αποκλειστικά και μόνο εμένα και τους ανθρώπους που ήθελα να έχω δίπλα μου.
Δεν συμπεριελάμβαναν κανέναν από τους ανθρώπους που ήθελαν να επιβάλλουν την “αποψάρα” τους και να κρίνουν όποιον ήταν αντίθετος με αυτή.
Η ζωή μου ήταν και είναι δική μου και μπορώ να την δημιουργήσω όπως θέλω, μπορώ να την γκρεμίσω και να την ξανά χτίσω ξανά και ξανά από την αρχή. Πολύ απλά γιατί η ζωή μου μου ανήκει.
Και εγώ αφήνω έξω από αυτήν προσβολές, κακίες και δήθεν “εξυπνάκηδες”
